İnsan yaşamının evreleri vardır.
Bu evrelerde:
♥ Belirsizlikler,
♥ Hazır cevaplar,
♥ Kesin güvenceler,
Ve hatta; alkışlayan kalabalıklar bulunmayabilir.
Fakat insanın kendisini keşfetme ihtimali tam da oradadır…
Kendi yolunu açmak, geçmişi reddetmek değil…
Geçmişin birikiminden yararlanırken onun esiri olmamaktır…
Bence bu düşünce sadece bireyler için değil, toplumlar için de geçerlidir…
Başka toplumların kurumlarını taklit ederek çağdaşlaşabileceğini zanneden…
Geçmişin bütün kabullerini tartışılmaz doğrular olarak kabul eden toplumlar…
Kendi yaratıcı güçlerini sınırlar…
Geçmiş deyince; Mitolojinin büyük ustasına göre insanlık tarihi, sadece tanrıların, kahramanların ve kutsal anlatıların tarihi değildir…
Yunanca “mythos” (masal, hikâye, söylenen söz) ve “logos” (söz, akıl, bilim) kelimelerinin birleşiminden türetilmiştir; bu nedenle “söylence bilimi” olarak da adlandırılır.
Eski toplumlarda mitler, insanlara:
- Nasıl yaşayacaklarını…
- Nelere inanacaklarını…
- Neden korkacaklarını anlatırdı…
İnsan doğar, kendisinden önce belirlenmiş değerleri benimser…
Çoğu zaman onları sorgulamadan ölürdü…
Şimdi; İnsan, kendisinden önce açılmış yollardan mı yürümeli?.
Yoksa, insanın kendi varoluşuna anlam kazandırma mücadelesi mi vermeli?
Bireysel bilincin gelişmesiyle birlikte insanın önüne yepyeni bir imkân çıktı:
Kendi hayatının anlamını kendisinin yaratması…
Amerikalı yazar Joseph Campbell’in düşüncesinde kahraman, sadece ejderhalarla savaşan ya da…
Ülkeler fetheden kişi değildir…
Zamanımızda asıl kahraman:
►Başkalarının doğrularını sorgulayan,
►Gerektiğinde yalnız kalabilen,
►Geçmişin birikimine katkı sağlayan birey ve toplumdur.
J.Campbell’in bana hatırlattığı en önemli gerçek şu:
İnsanın en büyük yolculuğu, başkalarının kendisi için hazırladığı hayata ulaşması değil, kendi hayatının sorumluluğunu cesaretle üstlenmesidir…
