İnsan zihni, yaklaşık 86 milyar sinir hücresi (nöron) arasındaki elektrokimyasal sinyallerle çalışır. Bilgiyi alır, işler, geçmiş deneyimlerle karşılaştırır, duyguları oluşturur ve bedensel tepkiler üretir.
Haksızlığa uğradığını düşünen bazı insanlar hemen tepki verir.
Sesini yükseltir, kavga eder, hakkını savunur.
Bazıları ise susar.
Özellikle çocukluktan itibaren “idare et”, “büyüklük sende kalsın”, “aman sorun çıkmasın” gibi cümlelerle büyüyen insanlar çoğu zaman öfkesini içine atmayı öğrenir.
Bastırılmış öfke zamanla insanın ruh hâlini, bedenini ve ilişkilerini değiştirmeye başlar.
Çünkü sürekli yutulan öfke insanın saygısını önce başkalarına, sonra kendisine karşı azaltır. Kişi sustukça kendi gözünde küçülmeye başlar.
“Kendimi koruyamadım” düşüncesi zamanla derin bir değersizlik hissine dönüşür.
İnsanlar sessiz kalmanın bir sabır göstergesi, önemli bir erdem olduğu düşünse de, adaletsizliği sindirmeye çalışmanın vücut üzerinde ağır bir maliyeti vardır.
● Psikolojide buna “yutulmuş öfke” deniyor.
● İfade edilemeyen öfke bedene yönelir.
● Mide yanmaları, kronik baş ağrıları, cilt döküntüleri ve uyku bozukluklarının altında genellikle söylenmemiş sözler yatar.
● Haksızlıklar karşısında susmak, ateşi avucunda tutup yanmamayı beklemek gibidir. Eliniz elbet yanacaktır.
♥ Sesinizi duyurmak sadece o anki adaletsizliği çözmek için değil, kendi ruhsal bütünlüğünüzü korumak için de bir zorunluluktur.
♥ İnsanlar haksızlığa yalnızca vicdanla değil, kendi konumlarını koruma içgüdüsüyle de tepki verebiliyor.
Kime inanırsanız inanın!
Kime güvenirseniz güvenin!
İnsan yerinde ve zamanında haklı olduğunu hissederse; her an kendini savunabilmeli!
Her gün…
Ben kendi adıma; trafikte araba kullanırken, gazete okurken, sosyal medyaya bakarken, maç-dizi-film seyrederken kendi kendime konuşuyorum.
Haksızlıkları haykırıyorum, yorum yapıyorum, bazen hoş olmayan cümleleri söylüyorum.
İnsan haksızlıklar karşısında öyle kötü hissediyor ki…
Başkaları duysun duymasın, bir şeyler söylemek istiyor.
Çünkü haksızlık sadece can sıkıcı bir olay değildir.
İnsan zihni bunu çoğu zaman tehdit, değersizlik ve aşağılanma olarak algılıyor.
Bu yüzden biri size kötü davrandığında veya hakkınızı yediğinde mesele sadece olayın kendisi olmaz.
Beyin bunu aynı zamanda bir güç savaşı gibi de görür.
İnsan, başkasına yapılan haksızlığa da tamamen kayıtsız kalamıyor. Birine yapılan adaletsizlik, doğrudan bize yapılmasa bile zihnimiz bunu toplumsal düzen için bir tehdit olarak algılıyor.
Tabii haksızlığın kime yapıldığı, kimin yaptığı ve olayın kişinin kendi çıkarlarını etkileyip etkilemediği de tepkiyi tamamen değiştirebiliyor.
Ama aynı insan, bazen ‘susar’, ‘konuşmaz’ ise; kendi grubundan olmayan birine yapılan benzer bir haksızlığı görmezden gelebiliyor.
Tarih bunun örnekleriyle dolu.
