Oy hırsızları…
Fon soyguncuları…
Ciddiyetsizlik ve neresinden baksanız liyakatsizlik…
Ülkemizde; köprüler, hava meydanları, tüneller, hastaneler, hapishaneler, saraylar, kültür merkezleri, millet bahçeleri ve 100 bin kişilik camiler yapıldı..
Hepsi çok güzel.
Ama başı türbanlı namazında orucunda sayın Bakan Sayan’dı.
Fon maskeli nitelikli soyan oldu.
Dini alet ederek hırs ve para birbirine yandaş oldu.
Kibir ve utanç ortaya çıktı.
Son bir anket araştırmasında sormuşlar:
“Türkiye’de bir gelişme ve ileriye doğru bir sıçrama var mı yok mu?”
Yüzde 89. “Yok” demiş.
“Ne var?” diye sormuşlar.
Yüzde 89 “soyana doğru geriye sıçrayış var” demiş.
Büyüme devam ediyor.
Evet “Bir sıçrama var ama geriye soyguna doğru sıçrayış var” demişler.
Milyonluk araçlara binenler, akademik kariyeri olanlar, ünlüler, başarılı iş insanları ve üniversite mezunu gençler.
Yani sanılanın aksine yalnız yoksullar değil. Sadece eğitimliler hiç değil. Sorun sadece para değil! Sorun okul, makam da değil.
Yani bataklığa zengin de düşüyor, genç de, yaşlı da.
O halde ortaya tek bir eksik kalıyor.
“ Manevi boşluk ve değer yoksulluğu”.
Enflasyon tek haneye inecekti,
Hayat pahalılığı duracaktı,
Benim işçim, köylüm refaha kavuşacaktı,
Borsamız şaha kalkacaktı….
Ne oldu?
Türkiye kara para yıkama hamamına döndü.
Eğitim sistemimiz beyin geliştiriyor ancak kalbi ihmal ediyor. Bir çocuk trigonometriyi biliyor ama yaşlıya metroda yer vermeyi bilmiyor.
Bir genç üç dil konuşuyor ama annesiyle bağırarak konuşuyor.
Diploma zekayı ölçüyor; Fakat vicdanı bir ölçüm sistemi yok.
Toplumun büyük çoğunluğu inançlı olmasına rağmen, eğitimde ahlak, din ve değer denince bazı kesimlerde yersiz bir endişe başlıyor. Oysa mesele bir rejim tartışması değil, bir nesil inşasıdır.
Kimse inancı bir baskı aracı yapmaktan bahsetmiyor.
Ama şunu söylemek bir zorunluluktur.
Yalanın kötülüğünü, hırsızlığın yanlışlığını, sabrın erdemini ve haramdan mutluluk çıkmayacağını öğretmezsek;
Toplum sessizce ve fark etmeden elden gidiyor. Çünkü kanun korkusu yetmiyor, para yetmiyor. İnsanın içinde bir fren mekanizması yoksa, dışarıdan konulan her engel aşılıyor. Matematik bilmeyen bir çocuk sınav kaybeder ama ahlakı olmayan bir genç hayatı kaybeder. Ve biz her seferinde “ nasıl oldu” diye şaşırırız. Alıntı.
Oysa cevap hep aynı yerde duruyor…
