“Yaş yetmiş, iş bitmiş” deyimi, bir kişinin 70’li yaşlara ulaştığında fiziksel veya zihinsel olarak gücünü kaybettiğini, artık verimli bir şekilde çalışamayacağını ve hayattaki üretken dönemini geride bıraktığını ifade eder.
Genellikle ilerleyen yaşlardaki kapasite düşüşünü vurgulamak için kullanılır.
Özellikle kendine bakan, yaşama azmi olanlar; bu atasözünü silip geçiyor.
Ama 70 yaşına bastığında bir koltuğa oturmuş, yaşadığı hayata baktığında:
“Demek buraya kadar mı?
Son düzlük yaklaştı mı?” diyenler çoğunlukta…
Neler yaşamış olabilirler?
Yaşadıkları gerçek de birer yanılsama mı?
Çocuklar mı? Onların kendi hayatı var.
Sağlık mı? Delik bir kovadan akan su gibi, sandığından hızlı tükeniyor.
Emeklilik mi? Haberlerde geçen rakamlar ve gürültülü vaatlerden ibaret.
Bizde yaşlılık acımaz.
En çok can yakan yerden vurur. O da umut.
İnsanı ayakta tutan bazı sonuçlar:
Sizi yalnızlıktan kurtaran çocuklar mı? “Çocuklar büyüyünce yaşlılığım güzel geçecek. Yanımda olacaklar, destek olacaklar.” Kulağa hoş geliyor. Ama gerçek farklı.
Onlardan gelecek telefon mu? Belki özel günlerde veya Bayramdan Bayrama…
Sonrasında bir gün kısa bir mesaj gelir:
“Merhaba, her şey yolunda mı var mı bir yaramazlık”
Ekrana bakarsın… iyi olduklarına sevinirsin.
Ama içindeki boşluk geçmez. Çocuklar yalnızlığa karşı garanti değildir.
Sağlık sonsuz değildir.
Sağlık görünmez bir rezerv de değildir.
Para, Para, Sadece Para mı?
Malına, mülküne, parana güveniyorsan, kendi kuyunu kazıyorsun demektir.
Bu yüzden kendi kurallarını koymalısın:
♥ Para, çocuklardan daha güvenilirdir. Geleceğini düşün. Çalış. Kenara koy. Kendin için biriktir.
♥ Sağlık senin asli işindir. Hareket et. Yürü. Egzersiz yap. Hastalık zengin fakir ayırmaz.
♥ Kendi kendinle mutlu olmayı öğren.
♥ Yaşlılık zayıflık sebebi değildir.
♥ Geçmişi bırak. Geleceğe bak! Alıntı
Şunu fark edersin:
Yetmişten sonra da hayat var.
Ve o da iyi bir hayat olabilir.
