Yardımsever, nazik ve düşünceli bir Millet olabiliriz…
Ancak sınır koymadan, kendini ihmal ederek sürekli insanları mutlu etmeye çalışmak zamanla tükenmişlik ve hayal kırıklığı yaratmaz mı?
Hatta tek kanal izleyen, tek gazete okuyan, tek düşünceye sahip ve ONAYCI bir İNSAN olmaz mı?
√ Psikolojide bu kişilere ‘Onay bağımlısı’ (people pleaser) deniyor.
Buna insanları memnun etmeye aşırı odaklanan kişilik de diyebiliriz.
♥ Çoğu insan, başkalarının fikirlerine fazlasıyla önem verir. Kimin ne dediğini, nasıl göründüğünü, hakkında ne düşünüldüğünü fazla önemser. Aslında bu, çok stresli bir durumdur ve abartılırsa hayat gerçekten bir cehenneme dönüşebilir. Çünkü insan, başkalarının gözünde iyi görünmeye çalıştıkça yavaş yavaş kendi olmaktan çıkar.
► İnsan sosyal bir varlıktır ve toplum içinde kabul görmek ister. Ancak bu kabul arayışı bazen öyle bir noktaya gelir ki, kişi kendi benliğinden uzaklaşır, sırf başkaları tarafından olumlu değerlendirilmek, onaylanmak için şekilden şekle girer.
Peki, başkalarının seninle ilgili düşünceleri gerçekten bu kadar önemli mi?
♥ Eleştiriye açık olmak; bir erdemliktir.
Ama başkalarının fikirlerine gereğinden fazla değer vermek, insanın kendi öz değerini kaybetmesine yol açar. Sürekli başkalarını memnun etme çabası, insanı içten içe mutsuz eder. Aslında gerçek mutluluk, insanın kendisini olduğu gibi kabul etmesi ve sevmesidir.
Herkesin dilinde olan: “Rüzgara göre yön değiştiren, sonunda yolunu kaybeder.”
Maalesef günümüzde çoğu insanın önceliği kendisidir. Oysa biz, sosyal medyanın da etkisiyle sadece yakın çevremizin değil, neredeyse tüm dünyanın gözleri üzerimizdeymiş gibi hissediyoruz.
İnsanlar ne yaparsa yapsın mutlaka birileri bir şey söyleyecektir.
İyilik yaparsın, “gösteriş” derler.
Kendi yolunu çizersin, “bencil” derler.
İnsanlara uyum sağlamaya çalışırsın, “kişiliği yok” derler.
Ne yaparsan yap, herkesin onayını alman mümkün değildir.
Bu yüzden kendin için en doğru olanı yapmak, başkalarının sesinden önce kendi iç sesine kulak vermek daha mantıklıdır.
Unutmayın!
Onaylanmak; çocukluk yıllarına uzanır.
İnsanlar değişir, fikirler değişir, bakış açıları değişir.
Asıl önemli olan başkalarının seni nasıl gördüğü değil, senin kendini nasıl gördüğündür.