Türkiye toplumu olarak en önemli vasfımızı yitirmiş durumdayız.

Nedir O?

Hoşgörü.

Eskiden “Türk halkı çok hoşgörülüdür” derlerdi…

Şimdi bir trafiğe çıkın, görün! Adeta herkes birbirini parçalayacak gibi!

Bir alışveriş merkezine gidin, insanların birbirlerine nasıl davrandığına bir bakın.

Televizyon programlarında insanların birbirlerine nasıl baktıklarına, nasıl konuştuklarına, birbirlerine nasıl hitap ettiklerine dikkat edin!

Her yerde bir öfke, bir nefret, bir benlik kavgası…

İnsanlar artık karşısındakinin ne anlatmaya çalıştığını, ne söylediğini bile dinlemiyor.

Herkes önce kendini anlatma derdinde:

“Ben böyle biriyim!” 

“Ben öyle biri değilim!” 

”Ben, ben ben…” Bir kimlik savaşı, bir ego yarışı.

Maalesef; biz birbirini sevmeyi unutmuş, hoşgörüsüz bir topluma dönüşmüşüz. Bunun farkındayız ama sebeplerini kabullenmekte zorlanıyoruz.

Bir mahalle kahvesine oturun ve çevreyi şöyle bir süzün:

• Hoşnutsuz olduğumuz, sevmediğimiz kişiler değil; kendimiziz. 
• Kendimizi sevmediğimiz için başkalarını da sevemiyoruz.
• Kendimizde beğenmediğimiz yönleri görüp öfkeleniyoruz.
• Bazen de olmasını isteyip de cesaret edemediğimiz şeyleri ya da olmak isteyip de bir türlü olamadığımız kişilikleri gördüğümüzde, kıskanıyoruz. 

Ve işte bu yüzden sevmiyoruz başkalarını. Oysa önemli olan, aynı masada oturup birlikte bir çay içebilmektir. “Ben şekerli içiyorum, sen de öyle içeceksin!” diyerek oturulmaz o masaya…

Ya da çayı limonlu içeni hain ilan edip, herkes koyu çay içmeye zorlayarak olmaz bu iş!

Kimi demli, açık veya limonlu çay sever.

Kusurların İçindeki Güzellik

Kimileri az eşya sever, minimalisttir. Bir koltuk bir sehpa yeter

Kimileri Antika eşyalara bayılır.

Bazıları da tablolarla, biblolarla süslenmiş ve halılarla giydirilmiş evleri sever.

Bir makalede aradığım şeyi buldum:

Kintsugi. Kintsugi, çömlek, vazo ve bardak gibi seramiklerin kırılan kısımlarının altınla birleştirilmesi sanatıymış.

Kintsugi sanatı: “Kin” altın, “tsugi” ise birleştirmek anlamına geliyormuş.

Kintsugi felsefesindeki işlemlerle, kırılan eşyaların kırık yerlerine lame veya dore renkleriyle kontur çekilir. Böylece, kırık eşyaların formu değiştirilebilir. Kintsugi için kullanılan bu sıra dışı renkler, altın veya gümüş tozunun reçineyle karıştırılmasıyla elde edilir.

Bu sanat, kırıkların arasında parlayan altın sayesinde, kırılmış veya bozulmuş bir şeyin hâlâ değerli, hatta belki de eskisinden daha değerli olduğunu göstermeyi amaçlıyor.

Dünya; savaşa odaklanmış, bizim için “iç cephe”, ne anlama gelir?

Sevgi, hoşgörü kültürünü; bir masada çay keyfiyle yaşatmak ne güzel olur!

Bireylerin bedensel, düşünsel, ruhsal yapılarıyla oluşan kişilikleri ve yaşam biçimlerinde, ilişkilerinde, uğraş alanlarında, her konuda ve her zaman, yaradılışlarıyla aile içinden başlayıp, eğitim-öğretim evrelerinde edindiklerinin çizgisinde zamanlarını doldurmalarıdır.

Bireylerin amaçlarını gerçekleştirmek, elde etmek istediklerine ulaşmak için çabalarını sürdürürler. Her şey yalnız yapılmadığı için insanların birbirlerine gereksinimleri kaçınılmaz, hatta zorunludur.

Karşılıklı sevgi, saygı ve güvenle oluşan bağın insanlık değerleri üzerine kurulması, her şeyin insan için olduğu, insanlığın öncelikle gözetilmesi gereği, başlıca koşul sayılmalıdır.

Ülkemde ki Acil İhtiyaç Listesini gözden kaçırmamak da gerekir;

Yoksulluk,

Eğitim,

Adalet,

Hukuk,

Liyakat,

Vicdan,

Merhamet,

Eşitlik,

Özgürlük,

Demokrasi,

Sevgi, Saygı…..

Ne var ki yaşam gerçekleri, özlenen, beklenen ve gerekenleri dışlayan olaylar ve oluşumlarla güç yitirdiğimizi göstermektedir. Bunun nedeni; her gün gündem değiştirmekle,  insanlıkla bağdaşmayan, durumlar ve tutumlar ortay çıktı.

Maalesef; ahlak, vicdan, terbiye, kültür, sanat, spor, bilim, dostluk, anlayış, hoşgörü bir yana atılıp çıkar ve egemenlik kurma düşkünlüğüne ağırlık ve öncelik verilmektedir. Yalanlar, dolanlar, baskılar, tacizler, tecavüzler, sahtecilikler, saldırılar, yakıp yıkmalar, yaralayıp öldürmeler, kapıp kaçmalar, ağız dalaşıyla başlayan kavgalar, sataşmalar, hırsızlıklar, rüşvet olayları, haksızlıklar, adaletsizlikler, yolsuzluklar her gün çirkinliklerle başımızı ağrıtmakta, yüreğimizi kanatmakta, sağlığımızı etkilemektedir.

Kısa tutmaya çalıştığımız bu sakıncalı durumların sorumluları, suçluları, içinde önemli katlarda, konumlarda bulunanlar, bilim insanları, analar, babalar, kardeşler, yakınlar bulunmaktadır.

Siyasal kesimde parti değiştiren, ağız değiştiren, kendi yerine verilenlere karşılık önce sövüp saydıklarına övgüler düzerek onların buyruklarına girip kuklaları ve maşaları da eklersek ne durumda olduğumuzu ‘insan yaşamı değerleriyle’ daha iyi anlaşılır mı?

“Malı mülkü değil, kaşı gözü değil, merhametidir bir insanı güzelleştiren…” Mevlana

Neydik?

Ne olduk?

Hatırlayın!                                                                                                                  

Bu cennet Ülkemizde;                                                                                                                     

Sevgi, saygı, şefkat ve paylaşımı önde tutan bir toplum kesimi vardı.

Bebeklere, kadınlara, yaşlılara gerektiği gibi davranıldığı bir ülkemiz vardı…

Egoizm:

Para mı?                                                                                                                 

Şan mı?                                                                                                                                         

Şöhret mi?

-Avrupa ülkeleri, Ortadoğu’daki savaşın yayılacağının farkında…

Göç, tüm Avrupa’nın özellikle de Almanya’nın kabusu olduğu için Almanya Başbakanı Scholz apar topar soluğu Türkiye’de aldı.

Yandaş medya hemen coşkuyla pembe tablo çizdi.

“Eurofighter’lar geliyor!” haberini yaydı.

Alman Başbakanın asıl derdi, “Parası neyse verelim, mülteciler sizde kalsın” demek mi? Afganistan’dan, Lübnan’dan da gelenlere kapımız açacak mıyız?

-Narin, Sıla bebek davalarına ne oldu?

-Yeni doğan bebeklerin durumu!

Günlerdir; bazı özel hastanelerde açılan bebek yoğun bakım bölümü; kazanç uğruna bebekleri ölüme sürükledikleri öne sürülen “Yenidoğan Çetesi” ve benzerleriyle ilgili tüyler ürperten bilgiler toplum sarsmaya devam ediyor…

Medeni bir ülkede yeni doğan bebeklerin katledildiği bu olay hükümetleri sallar.

Bu durum, ekonominin de öne geçer.                                                                                       

Sosyal bozulma, sosyolojide, genellikle bir topluluk ortamında sosyal yaşamın değişmesini, işlevsizliğini veya çöküşünü tanımlamak için kullanılan bir terimdir.

Sosyal bozulma, modern toplumun eski kesinliklerinin ortadan kalktığı ve oldukça yeni bir şeyin ortaya çıktığı radikal bir dönüşümü ifade eder.

Gerilemeler, kötüleşmeler siyasetten sanata, spora kadar uzandı. Hukukta, ekonomide, turizmde, sanayide, sağlıkta, eğitim-öğretimde, güvenlikte, kentleşmede giderek büyüyen olumsuzluklar geleceğimiz yönünden düşündürücü durumda, iktidar belediyelerinin iktidara yakın vakıflara aktarımları, tahsisleri, destekleriyle genişleyen siyasal korumacılık toplum ahlâkını da etkiliyor.

Maalesef; ahlâksızlığın yansımadığı alan kalmıyor.

Bilimin, insanlığın, terbiyenin yeri daha çok önem kazanıyor.

14 Şubat, bilindiği üzere Sevgililer Günü.

Sevgi; insanların başka kişilere karşı ya da eşya ve hayvanlara karşı duymuş olduğu ilgi ve bağlılıktır.

Saygı ise; bir kimseye karşı dikkatli ve özenli davranılmasıdır.

Sevgi, duyguların en yücesi.

Onu yaşamak ve paylaşmak ne kadar kıymetli.

Birinin kalbinin sizin için çarpması, yaşanan heyecanlar ne kadar özel olmalı, değil mi?

Bu günlerde; derdimiz o kadar çok farklı ki;

-“Bizim derdimiz Ay’a gitmek falan değil, derdimiz ay sonunu getirmek!” diyenler..

–10 Bin lira emekli maaşına mahkum edildiğini belirten; “Benim devletim nerede?” diyenler.

-Hâlâ; “Seçimde alacağımız oylarla sandıkları patlatacağız” diyenler…

Diğer tarafdan:

Acı, hüzün, şaşkınlık, seçim vaatleri, maaş artış hesapları, şeriat yürüyüşleri, şehre inen terör, özel okul faturaları, 15 liraya çıkan simit fiyatları filan, uzun zamandır yaşam mikserimizde çalkalanıp dururken:

Karşılıklı sevgi, adeta bir piyango kazanmak gibi değerli, bu yüzden kıymetini bilmek gerekiyor. 

Gerçek aşkı deneyimleyenler gerçekten şanslı.

Sevmek ve sevilmek, bu hayatta bize verilmiş en güzel hediyelerden.

Sevgiyle hayat daha anlamlı ve yaşamaya değer hale geliyor.

Aşkı bulan insan, gerçekten de fedakârlık yapmaktan kaçınmıyor.

Eğer karşı taraf sizin için fedakârlık yapmıyorsa bilin ki size yeterince değer vermiyordur.

Mevlâna; ne demiş?

“Kapına geldim. 

Ve ben, ben olmaktan vaz geçtim. 

Sen yeter ki ‘Kim o?’ de. 

Kim olmamı istiyorsan, o olmaya geldim.” der.

İnsanı mutlu eden her şey kutlanmaya değerdir.

Adı ‘Sevgililer Günü’ olsa da kutlamak için illa bir sevgilinin olması şart değil.

Bugünü, bu haftayı hayatta sevdiğimiz her şeyi kutlamak için kullanabiliriz.

Önemli olan, sevdiklerimize kendilerini değerli ve önemli hissettirebilmektir. 

Hemen hemen çeyrek asırdır babalar kız çocuklarını prensesleri gibi görüyor ve öyle davranıyor. “Oysa bizim zamanımızda öyle miydi, biz babalarımızdan ne çektik” gibi bir serzenişle sözlerime devam edeceğimi sanıyorsanız yanılıyorsunuz. Aksine babalarından çok çeken kadınlar, bugün etrafta güçlü kadın profili çizmeyi başarmış kadınlardır, bundan emin olabilirsiniz.

Yakın zamana dek toplumumuzda sevgi, sevmek, sevdiğini göstermek eylemleri çocuğuna dahi olsa ortalıkta yapılmaması gereken ayıplı eylem sayılırdı. Baba evladını kendi babasının yanında kucağına alamazdı, sevip öpemezdi. Bizim kuşak böyle büyüdü. Biraz sevgisizliğe mahkum edilmiş bir kuşak olsak da kendi ayaklarımız üstünde durabilmemiz adına ağaç olmadan eğilmemiz sağlandı. Güçlü kadın olmamız içindi bazı eksikliklerine rağmen bu çaba…

Şimdi ise güpgüzel, kırılgan, naif, duygusal, pamuk gibi prensesler büyütüyor, büyürken ayıp diye sevgi gösterilmeyen anneler ve babalar…

Yapmayın gözünü sevdiklerim… Bakın ülkede demiyorum, dünyada o evlatları çok zor bir hayat bekliyor artık…

Sorumluluk verin,

Destek verin,

Okutun,

Eğitimini mutlak suretle tamamlatın,

Meslek edindirin…

Bunun için de her ne kadar eğitim sistemimiz çok sorgulanır halde olsa da, yarış atı gibi çabalamaları gerekse de bunu yapın…

Sorgulamayı,

Araştırmayı,

Adaleti, Planlamayı,

Zamanın kıymetini öğretin…

Dövüşmeyi,

Savaşmayı öğretin…

Kendini fikirsel, fiziksel ve ruhsal olarak savunmayı, korumayı, kendisiyle ve başkalarıyla başa çıkmayı öğretin…

Bir kadın olarak bu ülkede kadını şiddetten koruma birimleri, şiddeti önleme birimleri, kadın sığınma evleri, kadına kimliğini, ikametgahını, şehrini değiştirme konusunda devlet yardımları olmasından gurur değil utanç duyuyorum, tüm erkekler ve erkek evlat anneleri adına utanç duyuyorum.

Kadının hala ikinci sınıf vatandaş pozisyonundan da utanç duyuyorum.

Ama toplu halde duyduğumuz bu utanç, bu kınama, her gün kadına uygulanan ruhsal, duygusal, fiziksel şiddetin, siyasetin içinde ve ekonomik düzende yer alırken uygulanan mobbinglerin önüne geçiyor mu, geçmiyor. O halde kadının şiddete karşı, şiddetten sonra (ölmeyin sağ kalırsa) koruyan birimlere ihtiyaç kalmayana kadar bu minvaldeki tüm atraksiyonları desteklemek görevimiz olacak.

Bugün Bursa Büyükşehir Belediyesinin “Kadınız Biz” sloganıyla Bursa Büyükşehir Kadın Kulübü aplikasyonu devre girdi ve Ceyda Düvenci sunumuyla yapılan basın toplantısı ile halka duyuruldu.

İçeriğinde alışveriş – indirim fırsatları, uzman bilgileri, kadın sivil toplum kuruluşları, girişimci kadınlar gibi, kadın dostu mekanlar gibi kadın ayrıcalıklı bilgiler, yönlendirmeler var. Restoran ve mağazalarda indirimlerden faydalanılabilirken yüzdelik indirim tutarı sokak hayvanlarına mama olarak yansıyor.

Fakat benim aplikasyonda en çok beğendiğim iki bölüm oldu. Birincisi uzman destek merkezi… Çocuk ve ergen sorunları, eşler arası sorunlar, kadına yönelik şiddet, sağlık gibi spesifik birçok alanda uzman görüşü alabileceğiniz bir uygulama var. Genel olarak psikoloğa ve psikiyatriye gitmeyi deli olmakla eşdeğer gören bir toplumda yaşadığımız için aracı kullanmadan destek alabileceğiniz bir platform olması gerçekten nimet… İkinci güzel uygulama ise; Mutluluk Köprüsü… Kullanmadığınız ürünleri buraya ekleyebiliyor ve ihtiyacınız olan ürünleri buradan temin edebiliyorsunuz… En önemlisi de ihtiyaç sahibi ile ihtiyacı olan karşı karşıya gelmiyor, eşyanın ulaşımı belediye tarafından sağlanıyor.

Bir de İyilik Hareketi bölümü var ki; kadınların sosyalleşmesi, bir araya gelmesi ve dayanışabilmesi anlamında büyük önem taşıyor. Bireysel veya belediye kanalı ile sokağında, mahallesinde sosyal farkındalık ya da etkinlik düzenleyebiliyor, çağrı yapabiliyor veya katılım sağlayabiliyorsunuz. Aplikasyonu telefonununuz store bölümlerinden temin edebilirsiniz.

Bursa Büyükşehir Belediye Başkanı Alinur Aktaş bu aplikasyonla Bursa’da yaşayan kadınlardan fikir, öneri ve görüş almayı hedefliyor, bu da Bursa’yı ortak akılla yönetmenin önemli adımlarından biri olacak. Keza, Büyükşehir Belediyesinin Gençlik Kulübü aplikasyonu da aynı minvalde hem gençler, hem de belediyeye gelen genç fikirler açısından önemli ve faydalı bir uygulama oldu.

Tüm bunları yazarken bir yandan da içimden Ulu Önderimiz Mustafa Kemal Atatürk’e bir kez daha minnet, saygı ve şükran duydum… Kafamın bir köşesinde İran… İranlı kadınlar… Şikayet etsek de onlara nazaran özgürlüğümüz… Yaşadığım vicdan azabı…

Ah kadınlar… Ne zamanki erkekler mamut avlamaları için kendilerine verilen fiziksel gücü kadınlara karşı kullanmaya başladı, o gün mertlik bozuldu. Ne çektiler, ne çekiyor, ne çekecek daha kız evlatlarımız…

Erkekler; (istisnalar yazık ki kaideyi bozamıyor) ataerkil toplumun kendilerine verdiği bu gücü bırakırlar mı, bundan sıkılırlar mı, bıkarlar mı, vicdanları devreye girer mi, kadının da kendileri gibi bir insan olduğunu fark ederler mi bilmiyorum, umudum da yok açıkçası… Ama hak verilmezse söke söke alınır…

Bunun;

En sert,

En acımasız,

En vahşi,

Öte yandan en umut verici örneğini

İran kadınlarının direnişi gösteriyor son birkaç aydır.

Mahsa Amini’nin öldürülmesiyle tetiklenen direnişte kadınların özgürlüğü için birçok kişi can verdi.

İran’da kadınların saçlarının rüzgarda dalgalanması suç..!

21. yüzyılda dünyanın konuştuğu konu işte tam da bu..!

Tekrar tekrar saygı ve minnetle Atam…

Sosyal medyada dolaşan çok tik alan bir haberi sizinle paşmak isterim:

Sen Bir Bireysin!

Sen bir karaktersin,

Sen biriciksin.

Kimseyle var olmadın,

Kimsesiz de yok olmayacaksın.

Kimse sana değer biçemez.

Kimse seni değersiz hissettiremez.

Ne yaşarsan yaşa,

Kimse seni yargılayamaz.

Sen bir bireysin;

Kendini sevmeden kimseyi sevemez,

Kendini sevmezsen, kimsenin sevgisine de güvenemezsin.

Kendini mutlu etmeden, kimseyi mutlu edemezsin.

Ne ile mutlu olacağını bilmezsen, kimse seni mutlu edemez.

Ne demek sen bir bireysin?

Ne demek sana saygı duymalıyım?

Babam bana bu sözleri sarf etti. Konu da evlenmek istiyor olmam. Erkek arkadaşımı geçen seneden beri oyalıyor. Bana en başında söylemedin beni saymadın diyor. Ne deseydim baba ben biriyle tanıştım ama henüz evlilik falan yok ortada tanımaya mı çalışıyoruz deseydim? Üstelik zamanında babam bana şiddet uygulamış her yerimi morartmış biri. Kendi egolarından gözü hiçbir şeyi görmüyor. Git evlenirsen evlen kendi başına istediğini yap çünkü en başında bana anlatmadın dedi. Tamam dedim gideceğim bu evden. Kendi aile olamamışız diyor. Şiddet uygulayan, içen, kumar oynayan, bir yere gidelim dediğimde evlen kocan götürsün diyen kendisi. Evden ayrılmayı düşünüyorum ama erkek arkadaşıma gitmeyeceğim. Farklı bir şehirde iş bulmam gerekli.

Siz olsanız ne yapardınız?

-Fevri hareket etme!!! Beynini ver öyle düşün!!

Farz etki rızası olmadan evlendin.. Karşı tarafın ailesi gün gelir bunu yüzüne vurur başına kalkar..

Eşin senin sığınacak bir dalın olmadığını bilirse rahat hareket eder…

Başka şehirde iş bulmak öyle bulmaca çözmeye benzemez..

Yapacağın şey kendi bulunduğun şehirde ayaklarının üstünde duracak şekilde kendini kurtarmak..

-Zor bir durum. Babanız sizi her zaman sever bir şekilde ama erkek arkadaşınız ne kadar güvenilir olur, onu bilemem…

-Ne kadar kötü olsa da aileni bir erkek için silme sonra pişman olursun.

(DERLEME- Sosyal Medya- Kızlar soruyor.)

**

Sosyal medya gibi bir oluşum tüm gençliği ele geçirmiş durumda. Genç bir birey, sadece ona güveniyor. Yeterli eğitim psikolojisi alamayan belirli yaştaki gençlik hata yapmaya her zaman meyillidir. Aile de ona tarafsız ve bağımsız üst düzey eğitim veremez ise; iletişim, kuşak çatışması, yalnızlık, kendini beğenme ve güvensizlik ortaya çıkıyor.

Siz kendi çocuğunuza nasıl davranıyorsunuz?