Sosyal medyada; Dünyada ve ülkemizde olanları her vatandaş izliyor.

Özellikle Avrupa ve Amerika’da:

Bir tarlada dron dönüyor gökyüzünde. Altında binlerce dönüm mısır tarlası…

Direksiyonsuz traktör, kendi kendine gidiyor. İçinde sürücü yok. Çiftçi kulübede…

Traktörün kamerası, milisaniyede toprağın rengini okuyup gübreyi damla damla hedefe yolluyor. Toprağın nemini ölçen sensörler karar veriyor: “Şuraya biraz su, şuraya biraz gübre.”  Hatta yapay zekalı püskürtme sistemi kameradan yabani otu tanıyıp ilacı yalnız oraya sıkıyor; kimyasal tüketimi üçte iki azalıyor.  Elektrikli traktörler 14 saat şarjını korurken, geliştirilmiş robotlar gece gündüz çapa yapıyor. Uçan hasatçı dron’lar dalından yalnız olgun şeftaliyi koparıyor. Avrupa’da, Amerika’da…

Modern çiftçilik artık bu: Traktörler elektrikli, ilaç makineleri yapay zekâlı. Dron’lar gökten hastalık taraması yapıyor. Ve bu teknolojiler sayesinde ne ilaç ziyan oluyor, ne su…

Ne de insan gücü. Çünkü her işi artık makineler yapıyor.

Buna “otonom tarım” deniyor: İnsan eli değmeden tarlanın kendi kendine çalışması.

ABD ve Avrupa’da çiftçilerin üçte ikisi artık dijital tarım yazılımı kullanıyor.

Bizde…

Çiftçi, en pahalı sebze ve meyveyi üretiyor.

Markete gidelim. Kiraz 450- 500 lira, Domates 60 lira, yemeklik zeytinyağı 350 lira.

Türkiye’nin 23 milyon hektar ekili arazisinin dörtte üçü hâlâ yağmur duasına bakıyor.

Çiftçinin kredi faizi yüzde 45, mazot fiyatı 2 yılda yüzde 130 artmış.

Hal böyleyken dron, AI, sensör “lüks” kalıyor.

Oysa California’daki bir robotun tasarruf ettiği her 1 litre tarım ilacı çiftçinin cebine 1.5 dolar olarak dönüyor. Türkiye’de aynı kimyasalın litresi 350 lira.

TÜİK verisine göre gıda enflasyonu haziranda yıllık yüzde 30’u aşmış.

2025’te buğday rekoltesi yüzde 5.8, domates yüzde 5.7, portakal kimi bölgelerde yüzde 80 düşüş kaydetmiş.

Eksilen ürünü kapatmak için dört kalem temel gıda (tahıl, şeker, yağ, et) ithalatına her yıl 11 milyar dolar ödüyoruz.

Küresel tarım çip, kamera, pil ve veri bulutlarıyla büyürken biz hâlâ taban fiyat, mazot desteği kavgasındayız.

Teknoloji pahalı evet ama kullanmayınca enflasyon daha pahalı.

Örnek: 5 bin dönümlük Konya ovasına sensör‑drenaj kurulsa, su tüketimi yüzde 25 düşer, rekolte yüzde 15 artar, hesap basit.

Toprakla uğraşan herkesin bir dijital yardımcısı var artık.

Bizim çiftçimiz ise hâlâ fiyat garantisi için bakanlığın kapısında, mahsulünü satmak için pek çok yere koşturuyor. Türkiye’nin de seçim yapması gerekiyor.

Zeytin dalını geleceğe uzatmak varken, Meclis’ten apar topar: “Zeytinlikleri madenciliğe açılım yasasını”  onayladı.

Üstelik o zeytin ağaçları her yıl 4 insanın oksijenini üretiyor, toprağı erozyondan koruyor, karbonu yutuyor.

Hâlâ kendimizi haklı görüyoruz.

Tencere kaynamazsa; bu millet yoksullukla, sefaletle mücadele eder. Yargı adaletsizliğine, gelir adaletsizliğine, sosyal adaletsizliğe itiraz eder.

Bursada Bugün Köşe Yazarı Engin Aksöz hayatını kaybetti.

Bursa medyasında uzun yıllardır görev yapan Engin Aksöz’den acı haber geldi.

Bursada Bugün spor köşe yazarı ve program sunucusu Engin Aksöz yaşamını yitirdi.

Aksöz geçirdiği kalp krizi sonrasında Çekirge Devlet Hastanesi’nde tedavi altına alındı ancak tüm müdahalelere rağmen kurtarılamadı.

Engin Aksöz’ün vefatı Bursa basın camiasını ve çalışma arkadaşlarını yasa boğdu.

Kaynak: bursadabugun.com

Türkiye toplumu olarak en önemli vasfımızı yitirmiş durumdayız.

Nedir O?

Hoşgörü.

Eskiden “Türk halkı çok hoşgörülüdür” derlerdi…

Şimdi bir trafiğe çıkın, görün! Adeta herkes birbirini parçalayacak gibi!

Bir alışveriş merkezine gidin, insanların birbirlerine nasıl davrandığına bir bakın.

Televizyon programlarında insanların birbirlerine nasıl baktıklarına, nasıl konuştuklarına, birbirlerine nasıl hitap ettiklerine dikkat edin!

Her yerde bir öfke, bir nefret, bir benlik kavgası…

İnsanlar artık karşısındakinin ne anlatmaya çalıştığını, ne söylediğini bile dinlemiyor.

Herkes önce kendini anlatma derdinde:

“Ben böyle biriyim!” 

“Ben öyle biri değilim!” 

”Ben, ben ben…” Bir kimlik savaşı, bir ego yarışı.

Maalesef; biz birbirini sevmeyi unutmuş, hoşgörüsüz bir topluma dönüşmüşüz. Bunun farkındayız ama sebeplerini kabullenmekte zorlanıyoruz.

Bir mahalle kahvesine oturun ve çevreyi şöyle bir süzün:

• Hoşnutsuz olduğumuz, sevmediğimiz kişiler değil; kendimiziz. 
• Kendimizi sevmediğimiz için başkalarını da sevemiyoruz.
• Kendimizde beğenmediğimiz yönleri görüp öfkeleniyoruz.
• Bazen de olmasını isteyip de cesaret edemediğimiz şeyleri ya da olmak isteyip de bir türlü olamadığımız kişilikleri gördüğümüzde, kıskanıyoruz. 

Ve işte bu yüzden sevmiyoruz başkalarını. Oysa önemli olan, aynı masada oturup birlikte bir çay içebilmektir. “Ben şekerli içiyorum, sen de öyle içeceksin!” diyerek oturulmaz o masaya…

Ya da çayı limonlu içeni hain ilan edip, herkes koyu çay içmeye zorlayarak olmaz bu iş!

Kimi demli, açık veya limonlu çay sever.

Kusurların İçindeki Güzellik

Kimileri az eşya sever, minimalisttir. Bir koltuk bir sehpa yeter

Kimileri Antika eşyalara bayılır.

Bazıları da tablolarla, biblolarla süslenmiş ve halılarla giydirilmiş evleri sever.

Bir makalede aradığım şeyi buldum:

Kintsugi. Kintsugi, çömlek, vazo ve bardak gibi seramiklerin kırılan kısımlarının altınla birleştirilmesi sanatıymış.

Kintsugi sanatı: “Kin” altın, “tsugi” ise birleştirmek anlamına geliyormuş.

Kintsugi felsefesindeki işlemlerle, kırılan eşyaların kırık yerlerine lame veya dore renkleriyle kontur çekilir. Böylece, kırık eşyaların formu değiştirilebilir. Kintsugi için kullanılan bu sıra dışı renkler, altın veya gümüş tozunun reçineyle karıştırılmasıyla elde edilir.

Bu sanat, kırıkların arasında parlayan altın sayesinde, kırılmış veya bozulmuş bir şeyin hâlâ değerli, hatta belki de eskisinden daha değerli olduğunu göstermeyi amaçlıyor.

Dünya; savaşa odaklanmış, bizim için “iç cephe”, ne anlama gelir?

Sevgi, hoşgörü kültürünü; bir masada çay keyfiyle yaşatmak ne güzel olur!

Bayram geçti.

NE OLDU?

Arifeden belliydi.

“Esnaf istediğini bulamadı. Çalışanlarına çoğu harçlık veremedi. Çoğu kurbanlık elde kaldı. Yollar boş kaldı. Tatile ancak yüzde 18 parası olanlar gitti. Emekli, dar gelirli ve memur evinden çıkmadı. Başkalarına verilen paralar, maaşlar, harcırahlar, karşılama-uğurlama giderleri için hazineden ne kadar para çıktığı söylenmezken, emekliye verilen bayram harçlığı dile getiriliyor.”

Bunları yazan ve söyleyen ben değilim.

Yeni Akit yazarı İdris Günaydın, köşe yazısında emeklilerin yaşadığı geçim sıkıntısına değinerek hükümete sert eleştirilerde bulundu.

Yazısında, hayat pahalılığına karşı hükümetin sorumluluğuna dikkat çeken Günaydın, “Kusura bakma ey hükümet. Bu pahalılığın çeyrek sebebi de sensin,” ifadelerini kullandı. Gelecek seçimler için de uyarıda bulunan Günaydın, ekonomik gidişatın bu şekilde sürmesi halinde iktidarın şansının azalacağı görüşünü dile getirdi.

Günaydın’ın yazısından dikkat çeken kısımlar şöyle oldu:

“Evet… Emeklilerin sızlanmalarına hak veriyorum. Hele SGK emeklileri, bir de evleri kira ise durum feci…

Denilebilir ki; dolar bazında durum çok da öyle karamsar değil. Doğru ama dolar artışını da aşan bir pazar pahalılığı var. Sanki kontrol yok gibi.

İş geliyor benim defalarca yazdığım o gerçeğe. Stok yapana veya fiyatları usulsüz ve mantıksız değiştirene devlet hâlâ para cezası veriyor. Hâlâ para cezası… Kusura bakma ey hükumet. Bu pahalılığın çeyrek sebebi de sensin. Diyoruz ki; para cezası verme iş yerini kapat. Adam kötü imaj edinsin. Çünkü sen para cezası veriyorsun. Adam binlerce kalem maldan her birine birer lira zam yapıyor ve fazlasıyla cezayı çıkarıyor.

Günün Trend Haberleri

İş yerini veya şubeyi kapat.

Aylık veya aylar süren ceza ver. Üç-beş kabzımalı düşünüyorsun da milyonlarca halkı niye düşünmüyorsun?

Maalesef dilimle de karpuz aldık.

Ben bu hükumetin başta kalmasından yanayım. Aksi tam bir felaket olur. Ama bunu düşünen benim. Herkes benim gibi mi düşünüyor? En yakınlarım bile; yıllarca balkonundan Tayyip Erdoğan’ın posterini eksik etmeyenler, ‘Zehir ise bu zehri içeceğiz’  “ diyorlar.

Yüksek faiz. TL’nin büyük değer kaybı. Nakit darlığı. Döviz kurundaki beklenmedik artış. Enerji, hammadde fiyatlarının kontrolden çıkan yükselişi. Krizi yönetmek için başvurulan; halka kemer sıktırma uygulamasıyla talep azalması. Makine ve teçhizat yatırımlarının zora girmesi. Aşırı borçlanma. İktidarın sözlerine güvenip dövizle borçlanıp TL ile ödeme üzerine şirket sahibi olma planı yapma yüzünden fabrikalar kapanıyor.

Çarşı – Pazarda çıldırmış fiyatlar…

Sonunda yandaş gazete yazarları da anladı.

TDK’da anlamı: Belli bir işin içinde bulunan bir kimsece, o işle ilgili olarak gizlice verilen, fısıldanan sağlam ipucu, haber, bilgi.

Ülkemizde; hukuk, demokrasi, ekonomi, eğitim, turizm, sağlık alanında pek çok ‘TÜYO’ almışızdır.

Bazı fısıldamalara şöyle bir bakalım!

►Bazı yazarlar vardır, gerçekleri yazar, bazı tombullar da ‘YALAN’ haber yazar.

►Para politikası sunanlar, bazıları kendi bilgi birikimlerini söyler. Bazıları da kendilerine göre bazı yatırım şirketlerinin adamıdır.

Geçen gün yeni bir “Borsada manipülasyon soruşturması”na uyandık.

Sadece 1 hafta içinde ikinci operasyonun düğmesine basıldı.

800 milyon liralık dev bir haksız kazançtan, “vurgun”dan söz ediliyor.

Anlaşılan o ki “küçük” yatırımcı “büyük”lerin avı haline gelmiş.

TÜİK’in makyajlı verileriyle alım gücü erirken, kriptodan borsaya, bahis sitelerinden fonlara kadar herkes “kurtuluş yolu” arıyor.

Ama bu yeni oyun alanlarında da adalet yok.

Küçük yatırımcı yem oluyor, hem de göz göre göre…

Her şeyin bir sınırı var bu ülkede… Enflasyon hariç.

TÜİK’e göre yüzde 37’ye inen yıllık enflasyon, cebimizde hâlâ kat be kat üzerinde.

Geriden gelen kayıplar yangını iyiden iyiye büyütüyor.

Güven vermeyen veriler yüzünden hak edilen zamlar alınamadı, maaşlar eridi, geçim imkansız hale geldi.

Etiketlerin hızına yetişemeyenler, alışkanlıklarını değiştirdi.

Artık herkes daha az alıyor, daha az yiyor, AMA daha çok düşünüyor.

İşte tam da bu yüzden herkes ekonomist, herkes uzman, herkes yatırımcı oldu.

Dün aracına bindiğim taksici, 1 milyon liraya 7 ev alıp kiraya verilebileceğini anlatıyordu, akrabasının 7 milyona tek ev aldığına üzülerek.

Külliyen bir çıkış arayışındayız.

Kimisi kriptoya sarılıyor, kimisi suç olduğunu bilmesine rağmen riske giriyor; yasa dışı bahisle ‘şansını deniyor’.

En garanticiler ise yönünü borsaya çeviriyor. Ama artık o da garanti değil.

Borsa yatırımcısı deyince eskiden akla büyük sermayeler, profesyonel analizler, uzun vadeli planlar gelirdi.

Ama bugünün yatırımcıları bambaşka: Bir kısmı öğrenci, harçlığını değerlendirmek istiyor.

Bir kısmı memur, geçinemediği için yan gelir arıyor. Ev kadınları, emekliler, beyaz yakalılar…

Kimse zengin olmanın peşinde değil.

Kaybettiğini kurtarma derdinde…

Geçim derdinde… Ekmek derdinde…

Oyun çok büyük. Ve kaybeden hep küçükler oluyor.

►Siyasette; bazıları değil ama çoğunluğu kendi koltuklarını için her olguyu  gerçekleştirirler.

Görünen o ki; döviz tutuluyor, bankaya konulan para bu faiz oranlarına rağmen gün be gün eriyor. Yaşananlar “alternatifsizlik ekonomisi”nin bir sonucu.

Sistemin dayattığı çaresizlik olmasa insanlar neden sosyal medya tüyolarının peşine takılsın ki?

Kahvede ekonomist emekli bir abimizi dinliyorum.

“Küçük yatırımcının korunmadığı yerde serbest piyasa, serbest talan oluyor.

Bir ülkede ekonomik adalet sadece vergi reformuyla, TÜİK hesaplarıyla değil; yatırım piyasalarının düzgün denetlenmesiyle, küçük yatırımcının korunmasıyla ölçülür.” der.

Bu ‘ TÜYO’ ların çoğunluğu ‘KOPYA’dır. Yem olmayalım!

“Ülkemizde Demokratik normların, hukukun ötesinde konumlanıyor.

Lakin bu tahayyül, toplumun geniş kesimlerinde bir karşılık bulamıyor. Karşılık bulamayınca demokratik alan daha çok daralıyor. Bu daralma otoriterleşmeye dönüşüyor ama otoriter bile olsa istikrarlı bir düzen kurulamıyor. Böyle bir çıkmaz içindeyiz.”(alıntı)

Bu yüzden “biz devrim yaptık, yeni bir Türkiye kurduk” diyenlere, ancak fantezilerine duyduğumuz saygı kadar kredi verebiliriz.

***

Dünya değişiyor.

Çok karmaşık bir tablo ile karşı karşıya olduğumuzu unutmayalım:

Trump; ticaret savaşlarını ateşledi.

Önce zengin Arap şehleriyle antlaşmalar yaptı. Trump yönetimi, büyük, kalıcı ve çok taraflı ittifaklara dayanan geleneksel dış politika anlayışının yerine, kısa vadeli, esnek ve ikili ilişkiler temelinde yürüyen bir iş birliği modelini benimsiyor. Bu model, bir neo-merkantalist  (ihracatı teşvik eden, ithalatı caydıran, sermaye hareketini kontrol eden ve para birimi kararlarını merkezi bir hükümetin elinde toplayan )dış ticaret anlayışıyla da birleşiyor: korumacılık, ticaret savaşları, stratejik sektörlerde bir tür millileştirme talepleri ve uluslararası ticaretin jeopolitik araç olarak kullanılması bu yaklaşımın öne çıkan unsurları.

Arkasından Suriye’nin fiili lideri konumundaki Farouk al-Şaraa ile buluşması oldu.

Bu görüşme, özellikle İsrail Başbakanı Netanyahu’yu son derece rahatsız etti.

Arkasında ne var ne yok bekleyip göreceğiz.

Dijitalleşme, yapay zekâ, biyoteknoloji, enerji dönüşümleri gibi alanlarda yaşanan bu devrimsel gelişmeler, hem ulus-devlet sisteminin sınırlarını zorluyor hem de yeni türden iktidar ve egemenlik biçimlerini gündeme getiriyor.

Bu durumda siz içeride ne kadar çok  ‘YASAK’ getirirseniz getiriniz, zorlanırsınız.

Sosyal medya her allana açık görünüyor.

NEDEN Mİ?

Getirdiğiniz her YASAK:

BİR: Okuma, izleme ve takip oranlarını artırır.

İKİ:  Bu refleksle tüm paylaşımları çoğaltır.

ÜÇ: Türkiye’de adaletsizlikler genellikle çok sesle başlar ama hep sessizlikle biter.

DÖRT:  Uyuyan toplum uyanır!

Yeni Türkiye: Bu refleks eğrisini nasıl tanımlar bilemem.

Siyasi yasaklar, belki kamusal hafızadan silinmeye dönük bir strateji olduğu aşikardır.

Yüksek enflasyon, yüksek işsizlik; Milletin sıkıntısını gittikçe büyümekte…

Eski belediyeler sütten çıkmış ak kaşık sanki; yolsuzlukları örterek, yeni operasyon ve tutuklamaları o kadar abarttılar ki, inandırıcılığı kalmadı!

‘YASAK’  beğenisine düşen bir paylaşım, yarın hepimize dönen bir sessizlik olabilir.

Sosyal Medyada hepimiz görüyor ve dinliyoruz onları…

İş, aş, akademik durumu, barınma ve evlilik hepsinin umudu…

Karanlığı sürekli onların üzerine çökertmeden, onları susturmadan, adaleti yerinde uygulayıp onlara nefes aldırmak gerekmez mi?

Gençlerimizin ekonomik yapısını konuşmak, onlara çözüm bulmak görevimiz değil mi?…

★★★

Ama siyasetin gündemi sadece koltuk, diyenler çoğunlukta.

Cumhurbaşkanı Başdanışmanı Mehmet Uçum söylüyor ve diyor ki:

“Terörsüz Türkiye hayata geçiyor. Cumhuriyetin kuruluşu, Yeni Anayasa başta olmak üzere, kapsayıcı reformların yapılmasıyla tamamlanacaktır.”

Mutlu bir ülke; hepimizin dileği bu…

Fakat, bunların arkasında ne var?

Reform sözünü çok duyduk!

Sonuçta hepsi boş çıktı!..

Arşivi Unutmayalım!

Lozan Masası, o kadar çok önemli ki; 1923’te Türkiye’nin TAPUSU’ nun alındığı masa..

Kayıtsız şartsız bağımsızlık hakkımızı, denize döktüğümüz emperyalizme kabul ettirerek, Lozan Antlaşması’nı imzaladık.

Ve sonunda  “memleketin tapusu”nu aldık.

Bu masada imzayı atan zamanın dışişleri bakanımız İsmet İnönü’dür.

Yurda döner dönmez TBMM kürsüsüne çıktı, tarihi bir konuşma yaptı, “bu antlaşma açıkça ifade etmektedir ki, birlik ve bütünlük içinde bir vatanımız var, ve bu vatanın adı Türkiye’dir” dedi…

Araştıranlar çok iyi bilir.

1918-1938 yılları arasında, Şeyh Sait ayaklanması ve tüm Kürt isyanları gibi ülke dışındaki güçlerle bağlantılı Anadolu’da 12 Kürt ayaklanması çıkarıldı.

Yıl 1919…

Mustafa Kemal Paşa, Sivas Kongresi’nde yaptığı konuşmada şunları söyler:

“İngilizlerin amacının, Kürtlere Kürdistan kurma sözü vererek onları aleyhimize ve bize karşı suikast düzenlemeye yöneltmek olduğu anlaşılmış, karşı önlemler alınmıştır.” der.

★★★

Ve “Terörsüz Türkiye” Süreci, 2025’te hız alır.

İsviçre’nin Lozan kentinde bir STK adı altında “Lozan Kürt Enstitüsü” kurulur.

Enstitünün kuruluş amacı:

Kürtlerin, kendi kaderini tayin etme hakkını savunmak…

Lozan’ın oluşturduğu statüyü değiştirmek…

★★★

12 Mayıs 2025’te, PKK terör örgütü silah bıraktığını açıklar.

Açıklamada, Lozan Antlaşması’nı, 1924 Anayasası’nı, Cumhuriyet’i reddeder.

SEVR Antlaşması’na dönülmesi gerektiğini söyler.(Alıntı)

★★★

17 Yıl önce; İsviçre Konfederasyonu Başkanı Pascal Couchepin, iki ülke arasında diplomatik ilişki kurulmasının 80. yıl dönümü nedeniyle düzenlenen etkinlikte, Lozan Barış Antlaşması’nın imzalandığı tarihi masayı, Türkiye’ye hediye etmişti.

O dörtgen masada imzalanan; Lozan Antlaşması, kırmızı çizgimizdir. Korunması, üniter devlet yapımızın bekası ve geleceğimizi korumak için yaşamsal önem taşıyor.

19 MAYIS GENÇLİK ve SPOR BAYRAMI KUTLU OLSUN

Bilimsel eğitimle, bu iki kelimenin tam anlamıyla çok başarılı sonuç ortaya koyar.

2009’da Amerika’ya giden, Türk bilim insanı adını göklere yazdırdı. (MIT) yöneticisi bir Türk bilim kadını Amerika da  ilk olarak ‘Giyebilir Ultrason Cıhazını’ üretti ve “İstikbal Göklerdedir” diyerek uzaya gönderdi.

Bunu yaparken ekosistem üzerine; özgüven ve cesaretini kullandı.

Ve ekledi:” Yurtta Sulh Cihanda Sulh” dedi.

Bizde bu iki kelime; çok farklı alanlarda kullanılıyor:

►Tam bilgiye sahip olamayan insanlar; sadece bir konuda birkaç şey öğrendiklerinde, kendilerini o konuya olduğundan çok daha hakim zannedip büyük bir özgüvenle ahkam kesmeye başlarlar.

Tamda burada ‘Enayilik’ başlar.

TDK’da ‘Enayi’: Kolayca aldatılabilen, aşırı ölçüde aptal, bön, avanak demektir.

Şimdi;  ABD başkanı Trump’a bakalım:

Trump’ın da özgüveni ve cesareti var. Dünyayı sarsan kararlar vermekte…

Ülkesinde yiyecek yumurta bulamıyor ama ticaret savaşı başlattı.

Ama Trump’ın genç ve güzel basın sözcüsü Karoline Leavitt, Beyaz Saray kürsüsünde Çin’e yüklenirken, giydiği dantelli zarif elbisenin Çin’de üretildiği ortaya çıktı.

Çin Konsolosu sosyal medyadan tokadı patlattı:

 “Çin’i suçlamak görevi, Çin’den alışveriş yapmaksa yaşam tarzı.”

Trump’ın sözcünün canlı yayında giydiği dantel yakalı elbise sosyal medyada viral oldu.

Dahası; Trump’ın seçim kampanyasında giydiği “MAGA” ürünlerinin (şapka, tişört, bardak vs.) tamamının Çin menşeili olduğuna kadar geldi. 

Aşırı marka seven bir ‘Enayi’ millete bakalım:

Bir çanta, Çin’de 1400 dolara üretiliyor.

Paris’e sadece üzerine logo dikmeye gönderiliyor. Ve hooop 38 bin dolara satılıyor.

Etiketi diken iğne, farkı ödeyen sizsiniz.

 Nike ayakkabı Çin’de 28.50 dolara üretiliyor, 200 dolara satılıyor.

 Dior çanta, Çin’de 53 Euro; mağazada 2 bin 600 Euro etikete kavuşuyor.

Louis Vuitton’un çanta başına üretimi 200-400 dolar, satışı 20 bin dolar.

 Hermès, 300 dolara ürettiği çantayı 10 bin dolara satmakla yetinmiyor; bir de “Paris

   kokusu var” diye pazarlıyor.

Armani; çantayı Çin’de üretiyor, son dikiş için Milano’ya gönderiliyor.

Neden mi?

Çünkü o “Made in Italy” etiketi sihirli. Avrupa Birliği yasalarına göre, bir ürünün ‘önemli işlemi’ İtalya’da yapılırsa, etiket ‘İtalyan’ oluyor.

Yani 99 parçası Çin’de dikiliyor, 1 fermuarı İtalya’da takılıyor, etiket yapıştırılıyor. İşte size İtalyan dürüstlüğü: “Voila! Made in Italy!”

Lüks markalar bu illüzyonla milyar dolarlar kazanırken, Çinli işçiler saati 2 dolara çalışıyor.

Ve şimdi Çinli üreticiler cesur bir kararla dünyaya diyor ki: 

“Aracıyı çıkaralım. Bu çantayı biz üretiyoruz. Bunlar sahte değil. Hermès sadece logosunu dikiyor. 40 katı fiyatına alıp kazıklanmayın. Aynısını sana 200 dolara postalarım, ister misin?” Sosyal medyada paylaşımı başlattı.

Çin malını boykot edip yerden yere vururken giydiğin don Çin malı çıkarsa işte o zaman vay haline! Trump yönetiminin başına gelen de o.

Biliyorsunuz Bursa Çimento Fabrikasının yeni yatırımı, kapasite artışı, katı atık bertaraf izni gibi konular bir süredir Bursa gündemini meşgul ediyor. Konuyu bir bilene soralım dedik. Önce Kestel Belediye Başkanı Ferhat Erol’la konuşup fabrikaya cezalı ruhsat düzenlendiğini öğrendik.

Diğer iki önemli konuyu da firmanın genel müdürü Barbaros beyi arayarak öğrenmeye çalıştım.

Bu yazıda hiç teknik konulara girmeyip size sadece konuşmanın özetini anlatacak ve tarafsız olarak değerlendirmenize sunacağım.

Barbaros beye ilk sorumuz kapasite artışı idi. Ben 2022 yılında önceki genel Müdür Osman Nemli beyin davetlisi olarak yeni yapılan tesisi gezip görmüş biriyim ve az çok teknik bilgiye de sahiptim. Kapasite artışı olmayacak dedi. Ben denetleniyorum, bakanlık beni izliyor falan diye de ekledi.

Çimentonun ham maddesi klinker diye bir şey… Onun öğütülmesi, sonrasında alçı ile karıştırılması sonucu toz oluşumu meydana geliyor, pişirme safhasında ise zararlı gazların emisyonu gerçekleşiyor. İşte bu yüzden özellikle Kestelliler ve tüm Bursa fabrikanın kapasite arttırmasına karşı..! Zira zehir solunuyor..!

Tamam kapasite artışı olmayacak dedi ama katı atık yapma ve ÇED raporunuz var mı? Ruhsatı görebilecek miyiz?

Kendisi diğer gazeteciler gibi duyumla hareket etmediğim, aradığım için teşekkür etti önce…

Bütün izinlerin alındığını bir hafta on güne kadar yeni tesisin faaliyete geçileceğini söyledi.

Duyumla hareket eden bir gazeteci olmadığımı, o yüzden belge görmek istediğimi söylediğimde tavrı enteresanlaştı.

Dedi ki;

Benden bir belge isterken, o belgeyi istemeye hakkınız olup olmadığına bakacaksınız önce…!

Vay anamm… Sen neymişsin be Barbaros Bey…

Neymiş kamu görevlisi değilmişim. E ama kamu yararına görev yapıyorum bir gazeteci olarak…

O belgeleri ona veren kurumlardan isteyecekmişim…

Zaten yakın zamanda basın toplantısı yapacakmış, orada herkesi bilgilendirecekmiş…

Peki dedim, ikna edilmemiş bir gazeteci olarak sizden istediğim belgeleri basın toplantısında gösterecek misiniz?

Hayır dedi.

Ve ekledi: Benim sizi ikna etmek gibi bir görevim olduğunu da düşünmüyorum.

Aklımda kırk tilki dolaşıyor şu an: Bu özgüven nereden geliyor?

Hiçbir şey bilmiyorsam ÇED RAPORU olmadığını biliyorum. Nasıl açacaksın bir hafta sonra o tesisi..?

KİME GÜVENİYORSUN BARBAROS BEY…?

Şimdilik konuşulan dedikoduları yazmayacağım, ama sıra ona da gelecek…

Demek ki duyumla yazı yazmak sizin gibilere revaymış..!

“Düşünme alışkanlığı edinmeden, yaşama alışkanlığı ediniyoruz.”                                  

                                                                                                       -Albert Camus

TV’ler de, Sokakta, Kahvede:

Hakaret eden, küfürle üste çıkmaya çalışan, yüksek sesle ağırlık koymaya çalışan, koltuğunun altında karpuz var gibi yürüyüp racon kesen, karşısındakiyle konuşurken sürekli tehdit dili kullanan, en çok da “Sen benim kim olduğumu biliyor musun” diyenler var ya…

Kimsin be kardeşim?

Allah aşkına söyle kimsin?

Söyleyeyim:

Yetersizsin, komplekslisin!..

Eskiden bir saygı ve sevgi vardı.

Şimdi ne oldu?

Ben burada ağzıma almak istemiyorum, çünkü gerçekten herhangi vicdanlı bir insanın söyleyebileceği laflar değil bunlar.

Bir Örnek:

Altı ay öncesine giderek, Yaşı 80. Eğitimli bir abimiz. Kahvede oyun oynarken birden kendini unutuyor. Ağıza alınmayacak küfür etmeye başlıyor…

Altı ayın sonunda yaptığının yanlış olduğu anlıyor ve küfür ettiği kişiden özür dileme isteğini dile getirebiliyor.

Bu örnekleri çevremizde sıkça görür olduk!

Eşe, evlada, anneye, babaya yapılacak her türlü hakareti şiddetle lanetliyorum…

Ben burada bu çirkin davranışları daha ileri götürmek istiyorum.

Aile önemlidir, çok kıymetlidir.

Ancak bazı şeyler vardır ki, sadece ‘kutsal’ aileyle sınırlanamaz.

Kusura bakmayın.

Kimse kimseye hakaret edemez.

Güzel Türkçemizde insan gibi konuşmamıza aracılık edecek onca ifade varken, kimse birbirine “yalaka, hain, edepsiz, ahlaksız” demeyecek!

Gazla çalışıyor bizim millet…

Oysa beynin vitamini gaz değil.

Bir kimseye, bir şeye karşı kullanılan küçültücü söz ya da aşağılayıcı, küçük düşürücü davranış, onura dokunma, onur kırma OLMAMALI!..

Toplum olarak saygı ve sevgiyi sürekli zinde tutmalıyız.

Elektrik Çarptı! Haberiniz var mı?

Geçen gün elektriğe yüzde 25 oranında yeni bir zam daha geldi.

Devletten ucuza çıkan ve kilovat saati 49.4 TL olan elektrik vergi hariç, 15 holding (Limak Holding. Kolin İnşaat. Sabancı Holding. Akkök Grubu. Cengiz Holding. IC Holding. Torunlar. Alarko. Çalık. Kazancı. Eksim. Türkerler. Kipaş. Kilerler. Zorlu: Bunların 3’ü hariç (Sabancı-Akkök-Alarko) diğerleri AKP iktidar olana kadar bilinmez, tanınmaz, isimlere); 233 TL’ye fatura edilir oldu.