Hiç güzel şeyler olmuyor bu aralar…

Hiç güzel şeyler olmayınca, bu her bir şeyi fazlaca kafaya takan yazarınızın da canı hiçbir şey yazmak istemiyor…

Hiç güzel olmayan şeyler paylaşayım size bugün, ne derler, mutluluk paylaştıkça çoğalır, hüzün paylaştıkça azalır… Hoş ilk paylaşacağım beni çok etkileyen bir mevzu değil, zenginin parası züğürdün çenesini yorar cinsten… Ama olsun, siz de bilin ki Bursa’ya Fransız kalmayın…

Mesela gazeteci arkadaşım Alpaslan Yıldız yazdı, Şehir Gazetesinin de manşetinden mevzuyu patlattı:

Bursa’nın medar-ı iftarı koskoca Cavit Çağlar’ın kapısına icra memurları dayanmış. İcra memurlarından genellikle iki yakası bir araya gelmeyen biz fakir tayfa muzdarip oluruz, bu defa muzdarip kişi “pek bilinir kişi” olduğu için konu önem arz ediyor.

Evet dedik ya Bursa’nın medar-ı iftarı koskoca Cavit Çağlar’ın kapısına hacze geliniyor…

Güvenlik görevlileri önemli tabii ki tüm kapılarda… Mesela pavyon, gece kulübü, alkollü bilumum eğlence mekânlarının fedailerinin son zamanlarda eli silah tutan (ruhsata ne hacet) insanlardan seçilmesi de onlara sorsanız şart, ne idüğü (TDK’ya göre “idiği”, genelce ve bence kabul gören “idüğü”) belirsiz kişiler geliyor, ya dağıtmaya, ya çökmeye…

Ve evet Bursa’nın medar-ı iftarı koskoca Cavit Çağlar’ın da güvenlik görevlileri de silah çekmiyor ama sonuna kadar koruyorlar Yeşim Tekstil kalesini icra memurlarına karşı… Ve dahi dayılanıyorlar icra memurlarına ve avukatlara, almıyorlar içeriye..! Helal olsun valla, ben şahsen korkarım devletin icra memurundan, polisinden, jandarmasından…

Amma alacaklı tayfa da dişli tabii… Çukurova Grubu…

Gidiyorlar meskûn mahallin güvenlik kolu Jandarma’ya, gelin haciz işlemini sizin nezaretinizde yapalım diyorlar…

İddia o ki jandarma, nezaret kolluk kuvvetini gecikmeli olarak veriyor, bu arada Çağlar grubunun avukatları ihtiyati tedbir kararını aldırıveriyor…

Bak aklıma düşüverdi şimdi, Mahmut Tuncer söylüyordu değil mi bu türküyü:

“Cendermenin alayları koğuştur, koğuştur…

Benim yarim cendermede çavuştur, çavuştur…”

Bursa’nın medar-ı iftarı koskoca Cavit Çağlar’ın akla ziyan borç konusunu irdeleyelim biraz…

Hiç sevmem parayı da rakamları da, ama paylaşmak zorundayım bu dudak uçuklatan cinsten borç rakamlarını…

Dolar bazında:

Tam 533 Milyon Dolar, tam beş yüz otuz üç milyon Dolar…

Türk Lirası bazında:

9 Trilyon 956 Milyon 440 Bin Lira, tam dokuz trilyon dokuz yüz elli altı milyon dört yüz kırk bin Lira…

N’aber, fakir ben ve benim gibi fakirler…!

Hayatımız boyunca bu parayı bir arada göremeyeceğimiz gibi telaffuzu bile biz züğürtlerin çenesi yorar…

Ve fakat bu defa Bursa’nın medar-ı iftarı koskoca Cavit Çağlar’ı yoracak besbelli…

Açılan davaların bir kısmı sonuçlanmış, devam edenler de çokçaymış… Çukurova Grubunun sonuç aldığı davadan Yeşim Tekstil’e düşen borç 40 Milyon Lira gibi henüz çıtır bir para… Yahu çıtırlık tabii ki size bana göre değil, Çağlar’ın varlık muhteviyatına göre..!

Bu kadar yeter, ne çenemizi ne de beynimizi yoralım dostlar, bahse konu rakamlar bizi aşar..!

Güzel olmayan bir şey daha yazayım:

Asgari ücrete zam geldi, bu güzel haber…

Yeterince geldi mi, hayır… 

Kötü haber ise;

Asgari ücretlinin eline zamlı ücreti henüz geçmemişken, asgari ücretli fazladan alacağı yarım kilo kıyma, bir kilo muz, yarım kalıp beyaz peynirin hayalini kurarken, nakit vampirlerinin boş durmuyor olması…

Asgari ücrete yapılan zam kadar her sattığını zam yapıyor olmaları…

Sosyal medya iki gündür marketlerde etiketlere yapılan zamlarla ilgili belgeli paylaşımlarla dolu…

Her yerde söylüyoruz emekçinin maaşını arttırmak çözüm değil..!

Bu serbest piyasa ekonomisi, kapitalizm artık çöp..! Atın..! En halkçı politika neyse ona geçin..!

Bakan Nebati‘nin gözlerindeki ışıltı kapitalcileri değil halkı güldürsün…  Vallahi de billahi de hayat pahalılığından gözümüzü açamaz olduk…

Hal böyle olunca da ülkede ekonomiden başka bir şey konuşamaz olduk. EYT, asgari ücret, pahalılık, marketlerdeki fahiş zamlar, üreticilerin girdilerindeki fiyat artışları, küçük ve ortak ölçekli işletmelerdeki asgari ücret zammına paralel devletten SGK desteği gelmemesi, hepsi ekonomiyle ilgili…

Ne güzel eğlene eğlene yazarken kendimi birden ekonomik dar boğazın içinde bulmamı, sizi de bu dar boğazın içine çekmemi hoş görün lütfen… Mamafih hayat böyle… İnişler ve çıkışlar…

İyi olup olmadığına CHP camiasının karar vereceği bir başka konu ise Genel Başkan Kemal Kılıçdaroğlu’nun Ekrem İmamoğlu’nu zamanında tam da Muharrem İnce’ye yaptığı gibi ekarte etmesi…

Muharrem İnce’ye “Gel bakalım Muharrem” diyen Kılıçdaroğlu, bu kez İmamoğlu için “Oğlum gibidir” dedi, överken dövdü, kahramanlık konuşması yapacaktı İmamoğlu, konuşma metnini hazırlamıştı ama gık diyemedi, konuşturulmadı.

Masanın yuvarlak kısmına alelade yerleştirilen o 6 ayağın CHP ve İyi Partiye ait olanları yamuldu. Meral Akşener ve Kılıçdaroğlu düellosu tam gaz devam ediyor.

Mahsur Yavaş bu düellonun ilk kaybedeni…

Benim tahminim;

Meral Akşener masanın diğer 4 ayağını yanına alır, Ekrem İmamoğlu’nu aday yapar,

Kemal Kılıçdaroğlu “Ben, ben, ben” diye zaten ortalıkta geziyor, CHP el mahkum onu aday yapmayacak, o kendisini aday yapacak tüm CHP’lilere rağmen…

Velhasıl Cumhurbaşkanlığı için ilk tur üç isim yarışır:

Recep Tayyip Erdoğan,

Kemal Kılıçdaoğlu ve

Ekrem İmamoğlu…

 İkinci turda ise Erdoğan ve İmamoğlu raundunu izleriz.

Kazanan Ak Parti de CHP de olmaz,

ya Erdoğan tekrar Cumhurbaşkanı seçilir,

 ya da gölge Cumhurbaşkanı Meral Akşener olur…

 Haydi kalın sağlıcakla…

70’li ve 80’li yıllarda ülkede ağırlıklı yaşam felsefesi; hangi dünya görüşünde olursa olsun, vatan için, toplum için bir şeyler yapma kaygısıydı. 80’li yıllarda dünyada soğuk savaşın tavan yapmasıyla Endonezya, Çin gibi ülkeler sosyalizmi benimseyince çok hızlı şekilde dünyaya ve Türkiye’ye de yayıldı. Kutuplaşmalar olsa da tüm sorunların çözümü siyasette aranıyordu, siyaset kutuplaşmaları manipüle edebiliyordu. Bir taraftan da arka planda yaşam tarzı kavgası yaşanıyordu. 90’lı yıllarda soğuk savaşın bitmesiyle görüşler tamamen değişti, toplum için bir şey yapma kaygısı yerini kendisi için bir şey yapan insan tipi oluştu. Dolasıyla benmerkezcilik küresel bir salgın haline geldi. Sosyalizmin ortadan kalkmasıyla birlikte, kapitalizm ve sosyalizmin birbiriyle mücadelesinin oluşturduğu denge kayboldu, kapitalizm dünyada tek küresel düzen ve ahlak oldu.

Kapitalist sistem kaçınılmaz olarak ülkemizde de bireysel hedeflerini, planlarını ön plana koyan siyasiler oluşturdu. Yazık ki son dönem ülkede siyasi parti ayrımı olmaksızın siyasetçi profili bu hale geldi. Birilerinin adamı olup sadece maddi çıkarlarını yok etmemek için susan, el indirip kaldıran, koltuk kapma yarışına yüreğini koyan, hiçbir şey yapmadan makam sahibi olmak için Ankara ilişkilerinin yeterli olduğuna inanan siyasilerin sonu bazen lehlerine sonuçlanabiliyor. İşte bu sonuç diğerlerine olumsuz örnek ve sebep olarak yansıyor ki artık bu sistemin değişme zamanı kapitalizme rağmen geldi de geçiyor.

Öte yandan liyakatine, donanımına, birikimine, vizyonuna ve dahi ahlakına bakmadan sadece kendi adamını bir makama getirip, sonrasında da ondan verimli çalışma ve fayda beklemek önce bağlı bulunulan partiye, sonra da halka haksızlıktır. Aslında o kişiye de haksızlıktır, şişirilmiş egolarıyla ortalıkta dolaşan onlarca siyasetçinin ne denli madara olduklarını zaman zaman görüyoruz.

Ak Parti özelinde konuya biraz değinmek istiyorum. Son 2 günde 3 ilçe başkanı ve yönetimlerinin istifalarının alınmasıyla en çok konuşulan, neler oluyor sorusu en çok sorulan siyasi parti konumunda şu aralar.

İl Başkanı Davut Gürkan’ın sıkıntı olan ilçelerde Efkan Ala’nın da desteğini alarak müdahaleler yapması kaçınılmazdı, geç bile kalındı. Gidenin arkasından kaval çalmayacağım ve fakat hiçbirinin sağlık sorunları sebebiyle değil de, yetersizlikleri,  ilçede uyumu sağlayamamaları, parti politikalarını yeterince uygulayamamaları ve belki de kapitalist sisteme fazla yenik yaklaşımları sebebiyle gönderildiklerini düşünüyorum.

Seçim yaklaşıyor, doğal olarak Ak Partinin elindeki en büyük şehir Bursa’nın güçlendirilerek elde tutulması, genel seçimlerde ise Cumhurbaşkanı ve sistem desteğinin artarak sürmesi için Davut Gürkan’ın omuzunda büyük yük var.

Her ilçenin kendine özgü yapısı, algısı var, siyasi görüşler her ilçede farklı yapılanabiliyor. Ak Parti bu kriterleri çözebilecek kabiliyete sahip bir parti, keza Davut Gürkan da öyle…

Gürkan herkesi dinliyor, notlarını alıyor, duruşuyla, yaklaşımıyla hiç kimseyi küstürmediği gibi, en son kararı tüm etmenlere göre alıyor, kişilere göre değil… Üstelik, bunu olumlu manada söylüyorum ki risk almaktan da hiç çekinmiyor…

Şimdi görev değişimi olacak ilçelerde de yeni atamalar yapılırken nasıl bir yol izlenecek gerçekten meraktayız.

İlçelerin dinamiklerinin yeni başkan isimleriyle ilgili görüşlerinin alındığını biliyoruz. Bu önemli, daha önemlisi bu dinamiklerin görüşüne sadece gazının alınması amacıyla başvurulmadığına da eminiz.

Başarılı bir ilçe başkanı olmanın kriterlerini siyasetçilerden kime sorsanız söyler. Halktan biri olmalı, sözünün eri olmalı, iletişimi güçlü olmalı, telefonlara cevap vermeli, çözümcü olmalı, dürüst olmalı, insanları oyalamamalı, kibirli olmamalı, tevazuu seçildikten sonra da devam etmeli, kişisel menfaatleri değil halkın ve partinin menfaatlerini öncelemeli, eleştiriye açık olmalı, engelli, dezavantajlı, sosyo – ekonomik yapısı düşük halkın yanında olmalı ve saire…

Aslında dürüstlük bir erdem değildir, dürüstlük ahlak ve hukuk kurallarınca her vatandaş için dayatılan bir zorunluluktur. Velhasıl çok dürüst adam olmak yetmez.

Tüm bunların yanında ilçede tanınır bilinir olması da bir gerek olarak görülebilir.

Ama bunlar da yetmez, vizyon sahibi olmalıdır, donanımlı olmalıdır, giyimiyle, kuşamıyla, yaşam tarzıyla, hayata bakış açısıyla ilçenin demografik yapısına uygun olmalıdır. Kıssadan hisse Müslüman mahallesinde salyangoz satmamalıdır ya da kütüphane ihtiyacı olan yere mescit yapma önerisi getirmemelidir. Ya da Mudanya’nın Ak Parti belediye başkan adayı Murat Ünal gibi Mudanya’yı Monte Carlo yapacağız gibi saçma yaklaşımları benimsememelidir.

Evet, Davut Gürkan’ın önünde değişim olacak ilçelerle ilgili iki yol var, bu güne kadar denenmiş ama başarı sağlanamamış adamcılık metodu yerine partiyi gerçekten bir yerlere taşıyacak yukarıda bahsettiğim kriterlere sahip kişilerle yol yürüme metodunu uygulayacağına ben şahsen inanıyorum. En önemlisi de kendi kapital derdinde olmayacak biri tercih edilmeli…