destekledi. Yeterli hazırlıkları da yaptıktan sonra da, Ukrayna’nın komedyen kökenli Cumhurbaşkanı
Volodimir Zelenski’nin iktidarda olmasını fırsat bilerek (küçümseyerek), Ukrayna’ya savaş açtı.
Unutulmamalıdır ki, Ukrayna’da ne kadar Rus kökenli Ukraynalı varsa bir o kadar da Rusya’da
yaşayan Ukrayna kökenli Rus var.
Eski komedyen yeni başkomutan Zelenski, kendisinden beklenmeyecek bir cesaret ile ülkesini ve
başkentini savunuyor ve çatışmaları yönetiyor. Sanırım bunu hiç kimse beklemiyordu.
Batının olaya bakışının özeti ise “silah tüccarları ve yandaşlarının, manzarayı sırıtarak ve geviş
getirerek izlemesi” gibi…
Çatışmalar son hızıyla devam ederken, sıranın yarın kime geleceğini umursamayan Batı, Rusya’nın
cüretkâr tutumunu hafife alıyor.
Putin çok iyi biliyor ki; Avrupa’ya gaz vermezse Avrupa karanlığa gömülecek.
Putin çok iyi biliyor ki; 1. ve 2. Dünya savaşında ülkesinin topraklarına tek bir mermi bile düşmemiş
ABD’nin, Rusya’nın nükleer gücünün farkında olması ve asla çatışmaya yanaşmayacağı.
Nükleer Silah gücü karşısında susan dilsiz şeytanlara inat, özgürlük ve barış yanlısı dünya insanlarının
sesleri her zamanki gibi yüksek olacaktır…

Bu rakamın şunu ifade ediyor. Dünya da 7 Milyar 594 Milyon insan yaşıyor ve tamamı efekte olsa %3,4 ölüm oran göre, 258.559.739 insan hayatını kaybedebilir.
Diğer taraftan, bir de bu pandeminin ruhsal etkileri var. Kaygılar, tasalar, bilinmezlik, umutsuzluk ve sabırsızlıklar, insanlarda gözle görülebilen en belirgin belirtiler oldu. Sadece insanın değil, yeryüzündeki bütün canlıların davranışlarını yöneten asıl itici güç hayatta kalma duygusudur, bu duygu tüm kararlarımıza, tüm davranışlarımıza sirayet etti.
Öyle ki, Kelebek etkisi dediğimiz Kaos teorisi ile yüzleştik. Bildiğiniz gibi Edward Norton Lorenz’in bu kaos teorisi “bir sistemin başlangıç verilerindeki küçük değişikliklerin büyük ve öngörülemez sonuçlar doğurabilmesine sebep oluyor”.
Maske, Mesafe ve Temizlik önlemleri titizlikle uygulanmayınca, başlayan ikinci salgın dalgası tüm insanları tekrar çaresizliğe ve hükümetleri de kısıtlama önlemlerine itti.
Elbette kısıtlamaların doğurduğu ekonomik darboğaz, birçok şeyi imkansız kılıyor ve hayatta kalma iç güdüsü ile ön görülmez davranışlar sergilememize sebebiyet verebiliyor. Elbette bu süreçte tüm insanların sakinliğe, önlemlere titizlikle uymaya ve geleceğe umutla bakması gerekiyor.
Yoksa karşımıza kırılan kalpler, bozulan ilişkiler, boşanan – ayrılan çiftler, küsen eş – dost – akraba ve ayrışan insanlar çıkacak. Bu tamiri imkansız hatalar yapmamıza sebepler de doğurabilir. Burada empati ve merhamet duygusu ön plana çıkmalı.
Netice de “iyi ya da kötü insan yoktur, yalnızca koşullar vardır”. Bunun farkına varmak hepimiz için çok önemli. Yoksa gerçekten insanlık tarihinde en zor yıllarından birinden geçiyoruz. 100 yılda bir görülebilen bir felaket ile karşı karşıyayız ve bu ne film, neden bir roman.
Gerçeklerle yüzleşmek zorundayız; Hayatımızın kilometre taşlarındaki zorluklardan sadece bir tanesini ile karşı karşı kaldığımızı bilmemiz gerekiyor.
Neticede dünya kocaman bir sınav alanı ve biz kusurlu insanlarda, bu kocaman dünyanın küçücük öğrencileriyiz. Hatalar yapacağız, hatalarımız görüp düzelteceğiz. Sonra tekrar başka başka hatalar yapacağız, çünkü bu bizi insan yapıyor.
Burada önemli olan telafisi olmayan hatalardan uzak durmak, nihayetinde günümüz pandemi dönemi koşulları zorlu ve bu zorlu koşullar bizi iyi veya kötü insan yapmaz. Bu zorlu durum bizi az hatalı ve çok hatalı insan yapabilir.
Bir kumaşı on defa ölçmek, bir defa kesmek lazım, yoksa on defa keser, bir kere ölçersek, o kumaştan hiçbir şey olmaz. Tamiri mümkün olmayacak şekilde kalpleri kırmamak, ilişkileri bozmamak lazım.
Geçtiğimiz bu zor dönmede hem ülkemiz hem de insanlık için en büyük temennim, en az hasarlı bu zorlu dönemi atlatmak olacaktır. Yüce rabbim bizlere, sabır, sadakat, merhamet ve empati versin.
Ve lütfen maske, mesafe, temizlik kurallarına azamı ölçüde uyalım…

Türkiye demokrasi ile yönetilen ülkeler arasında müstesna bir yere sahiptir. Çünkü Türkiye bulunduğu coğrafya itibariyle çok kültürlüğe alışkın, kozmopolit, çok renkli, farklı fikir ve düşüncelerin bolca olduğu düşünce zengini bir ülkedir.

Bu zenginlik, Türk milletine tarihinin farklı zaman tünellerinde nice kadim kararlar aldırmış, ülkeler fethet ettirmiş, dünyaya hükmettirmiştir. Bu aziz millet, aldığı her kararın arkasında geleceğe umutla bakmaya bilmiş, karanlıklardan aydınlığa çıkmasını da iyi bilmiştir.

31 Mart Türkiye yerel seçimlerinde İstanbul’da yapılmış birtakım usulsüzlükler neticesinde yenilene İstanbul seçimlerinde Türk milleti 24 yıllık zihniyet farkına gitmiş ve Cumhuriyet Halk Partisi’nin İstanbul’u yönetme, Adalet ve Kalkınma Partisi’ni de denetleme görevi vermiştir.

Burada halkın verdiği mesaj çok açıktır. Uzun yıllardır yönetimden uzak sadece muhalefet konumunda olan CHP’ye buyurun ‘sahne sizin’ demiştir. AK Parti’ye de İstanbul parlamentosunu vererek ‘yönetimden uzak durma, denetle’ mesajı vermiştir.

Aslında kazanan demokrasi oldu. On yıllardır kaybedilen her seçimde sandıkta antidemokratik iddialarda bulunanalar, kazandıklarında halkın kararına işaret ettiler.

Oysa her seçimde Türkiye’de halkın oyu sandığa yansımaktadır. Umarım bundan sonra da kaybeden partiler, kazanan partileri tebrik eder (Tıpkı bugün olduğu gibi).

Tabi İstanbul seçimlerinin parlayan yıldızı düne kadar “no name” olan Ekrem İmamoğlu oldu. 23 Haziran seçimlerinde gösterdiği performans ile İstanbul seçmenlerin teveccühüne mazhar olan İmamoğlu, umarım yaptığı bazı hataların farkına varır ve Türk siyasetine yeni bir soluk getirir.

Uzun yıllardır Cumhuriyet Halk Partisi’inde eksik olan kemik oy dışında oy alabilecek insan profili, İmamoğlu ile son bulmuş oldu. Merhum Bülent Ecevit’den sonra ilk defa bir kişi CHP’nin kemik oyu dışında oy almış oldu. Tabi burada yapılan ittifaklarında payı büyük oldu.  

Ben İmamoğlu’una birkaç şehr koymuş biri olarak yaptıklarını dikkatle takip edeceğim.

Kaybeden aday olan Türkiye Cumhuriyeti’nin son Başbakanı Binali Yıldırım’ın performansını, samimiyeti ve dürüstlüğünü ben çok beğendim. Tam bir devlet adamı olan Yıldırım’ın, “No Name” İmamoğlu karşısında kaybetmesini sadece Binali Yıldırım’a bağlamak lazım.

Burada alınacak çok mesaj var ve umarım AK Parti bu mesajlardan payına düşeni alır.

Seçimlerin kazananının her zaman olduğu gibi Türk milleti oldu ve İstanbul’da yine Demokrasi Kazandı. Önümüzdeki yıllarda bu seçimlerinin mesajı ve sonuçları çok daha iyi yorumlanacaktır.

Umarım İmamoğlu’da göz bebeğimiz İstanbul’umuzu iyi yönetir, çünkü kaybedecek 5 yıl değil, 1 saniyemiz bile yok.

Nüfus yoğunluğuna göre giderek adayların kısaca tanıyalım ve şanslarını değerlendirelim. Bilindiği gibi AK Parti ile MHP Cumhur ittifakı ile CHP ve İYİ Parti de bazı şehirlerde Millet ittifakı yaptı.

İstanbul’dan CHP’nin açıkladığı Millet ittifakının adayı Ekrem İmamoğlu, Aslen TrabzonAkçaabat’lı, 2009’da CHPBeylikdüzü İlçe Başkanı olan İmamoğlu 30 Mart 2014 Yerel Seçimlerinde Beylikdüzü Belediye Başkanı seçildi ve şu an da Beylikdüzü Belediye Başkanı olarak görev yapmakta.

AK Parti İmamoğlu’nun karşısına uzun bir süreçten sonra beklenildiği gibi çok güçlü bir aday çıkarttı. Türkiye‘nin 27. ve son başbakanı ve 28. Türkiye Büyük Millet Meclisi başkanı olan Binalı Yıldırım, özellikle 2002 – 2016 yılları arasında Ulaştırma Bakanı iken yıldızını parlattı.

Dünya da tanınırlığı ve saygınlığı olan Yıldırım’ın karşısında İmamoğlu’nun ismi sönük kaldı. Performansı merak konusu olan İmamoğlu’nun beklentilerin altında kaldığını şimdiden söyleyebilirim.

Görünen o ki, İmamoğlu kendisinin değil daha çok partisini oylarını alacak gibi. Yıldırım ise tam tersi Cumhur ittifakı dışından da oy alabilme potansiyeline sahip. Bugün itibariyle İstanbul Büyükşehir Belediye Başkanlığın da Binali Yıldırım açık ara favori görüyorum.

Ankara da ise durum ise daha dengeli gözüküyor. 2014 yerel seçimlerinde %1’lik bir farkla kaybeden, eski Beypazarı belediye başkanı ve avukat Mansur Yavaş Millet İttifakın Ankara adayı oldu.

Karşısında ise 17 yıl Kayseri Büyükşehir Belediye Başkanlığı yapan Çevre ve Şehircilik eski Bakanı Mehmet Özhaseki gibi marka bir isim var. Ankara’daki sonucu Milletçi oylar belirleyecek gibi. Mansur Yavaş1 tık önde gözüküyor.

İzmir CHP’nin kalesi ve Millet ittifakının adayı Seferihisar belediye başkanı Tunç Soyer. Kişisel Donanımı ve İzmir’in CHP’nin kalesi olması Soyer’in avantajıyken, 12 Eylül 1980 darbesinin mimarlarından kabul edilen dönemin askeri savcısı Albay Nurettin Soyer‘in oğlu olması de en büyük dezavantajı gözüküyor.

Savcı Nurettin Soyer,12 Eylül dönemindehazırladığı iddianamesinde, MHP’nin kurucu başkanı ve efsane lideri Alparslan Türkeş hakkında idam cezasıyla yargılanmasını talep etmişti. Türkeş, bu davadan beraat etti fakat Nurettin Soyer‘in açtığı bu dava dolayısıyla Türkeş yaklaşık beş sene hapis yattı.

Ayrıca Nurettin Soyer‘in açtığı MHP ve ülkücü kuruluşlar davasında 5 idam ve 9 müebbet verilmiş, 221 ülkücü de 36 yıl ile 10 ay arasında değişen hapis cezalarına çarptırılmıştı.Ayrıca göz altında yapılan işkencelerden ve ölümlerden de sorumlu tutulmuştu.

Tunç Soyer’in baba geçmişi önündeki en büyük engel gibi gözüküyor.

Soyer karşısında Cumhur ittifakının adayı ise iki dönem ekonomi bakanlığı yapan Nihat Zeybekci var. 2004-2011 yılları arasında Denizli Belediye Başkanlığı da yapan Zeybekci’nin avantajı ittifak oyları ve Tunç Soyer’i baba geçmişi. Tıpkı Ankara’daki gibi İzmir de bıçak sırtı gözüküyor.

Gelelim Türkiye’nin 4. Büyük büyük kenti Bursa’ya.

Bursa AK Parti’nin kalelerinden olan biri şehir ve CHP’nin işi hiç de kolay değil. Mevcut Büyükşehir Belediye Başkanı Alinur Aktaş, eski belediye başkanı Recep Altepe sonrası yaptığı küçük dokunuşlarla alkış aldı. 2004 – 2017 yılları arası İnegöl Belediye Başkanlığı da yapan Aktaş’ın en büyük avantajı tasarruf çalışmaları ve küçük dokunuşlarla Bursa trafiğine biraz nebzede olsa nefes aldırması oldu.

Karşısında ise 19 yıldırNilüfer Belediye Başkanı olan CHP’li Mustafa Bozbey çıktı. Bursa’nın Nilüfer ilçesindeki icraatları ile kimse tarafından devrilemeyen Bozbey’in en büyük avantajı Nilüfer geçmişi.

Açıkçası Bozbey’in ismi bile Bursa’yı AK Parti’den alacak yeterliği sahip gözükmüyor. Bozbey’in seçim sonucunun Şişli Belediye eski Başkanı Mustafa Sarıgül’ün, 2014 İstanbul Büyükşehir Belediye Başkanlığına seçim sonucuna benzeyeceğini düşünüyorum.

Hatırlanacağı üzere Şişli ile özdeşleşen Sarıgül 2014 yerel seçimlerden Kadir Topbaş’a karşı kaybetmişti.

Türkiye’ye bulunduğu coğrafya itibariyle sorunlar yumağı içerisinde. Güneyinde Kıbrıs adası, Suriye, Irak başta olmak üzere çözülmesi gereken, ötelenmesin mümkün olmayan bir sizi sorunla mücadele ediyor.

Tüm bu sorunlar yetmezmiş gibi içeride çeşitli terör örgütleri ile mücadele veriyor.  Diğer taratan çağdaş medeniyet seviyesine çıkmak ve hatta Avrupa Birliği standartlarına ulaşabilmek için reorganizasyonlara devam ediyor. Diğer taraftan sistem değişikliği ile birlikte yükselişe geçmek için mücadele ediyor.

Elbette Türkiye’nin işi hiç de kolay değil. Bu çoklu mücadelede Türk toplumun topyekûn yapması gerek elbette çok şey ama asıl görev Hükümete ve Parlamentoya ve tabi ki yere yöneticilere düşüyor.

Özellikle önümüzdeki seçimlerde bizlerden oy isteyen tüm yerel siyasetçilerin vereceği taahhütleri, vaatleri çok dikkatli takip edeceğiz.

Yeni yıl ile birlikte yeni seçimlerle yerel yöneticilerden beklentilerimiz çok fazla. Biriken, yıllara ötelenen sorunların, 2019 yılı ile birlikte çözülmeye başlaması en büyük temennimiz olacak.

Artık şehirlerimiz gelişmiş ülke şehirleri gibi olmaya başlamalı. Artık sıfır atıkların şehir kültüründe yer edinmesi, trafik kurallarına uyulması, şehir planlamasının uygulanması bir an önce başlamalı.

Siyaset etiket, “Title” için yapılmamalı. Halka hizmet için yapılmalı. Bu siyasetçiler fedakâr ve özel kişiler olmalı. O yüzden halk kendi idarecisini seçebilmeli. Yeni sistemle yönetim bicimiz değişti ama hala parti içi demokrasinin olmadığı sadece parti genel başkanlarının işaret ettiği isimlerin aday gösterildiği ilkel tek adamlık sistemi devam ediyor.

Partisini başında bulunan siyasiler şehir-şehir, ilçe ilçe, sizi bu yönetsin diyerek seçmene emri vaki adaylar sunuyor.

Seçmen de siyasi görüşü veya sempati duyduğu partiye oy atarak tanımadığı idarecileri seçiyor. Genel başkanların kendilerine bağlılıklarına göre listelediği adaylar ise hesaplarını halka değil genel başkanına veriyor.

Oysa doğrudan doğruya seçmenin teveccühü işe seçilen yöneticiler hesaplarını halka vermeli. Tıpkı Vekillerde de olması gerektiği gibi.

Partiler kanunun değişmesi ileri demokrasinin olmazsa olmazıdır. Parti içi demokrasi ile her aday adayı önce partisin delegelerin güven oyunu olacak, sonra halkın güveni kazanıp seçilecek. Görev süresinin sonunda da hesabını, kendisini aday gösteren Genel Başkana değil, doğrudan doğruya yetkiyi veren halkın kendisine verecek.

Her yeni yılda olduğu gibi bu yılda da hedeflerimiz hala çok çok yukarıda. Ulaşılması güç görünen o hedeflere dokunabilmek için bir adıma atmak lazım.

Evet çok zor bir coğrafyada yaşıyoruz,evet çok birikmiş, yıllanmış sorunlarımızı var, ama bu asil millet tarihinden defalarca yaptığı gibi tekrar ayağa kalkıp dünyaya örnek olacak bir sistemi kurabilecek yeteneğe sahiptir.

Yeter ki isteyelim, istemek başarmanın yarısıdır.

Toplumlar memnun olmadıkları yöneticilerinin bir davranışını, bir uygulamasını, bir düşüncesini, haksız, gereksiz, yersiz, bularak karşı çıkarak ve bunu protesto eylemleriyle belirtme yoluna giderler.

Fransız halkı da akaryakıt zammıyla başlayan ve hayat şartlarının zorluklarını da kapsayan isyanlarını günlerdir eylemlerle protesto yapıyor. Aslında yönetilenin, yöneteni eleştirmesi ve iyileştirme istemesi gayet normal ve demokratik bir davranış biçimi.

Fakat radikallerin Vandalizme başvurması, tartışmaları da beraberinde getiriyor. Vandalizim, yani bir insanın bilerek ve isteyerek, kişiye ya da kamuya ait bir mala, araca ya da ürüne zarar verme eyleminin kime ne faydası var?

Bazı Fransız Vandalları, haklı Fransız vatandaşlarının da haklarına zara vermekte kalmayıp, aynı sorunlardan muzdarip esnafların mallarına da zarar vermeye başlaması, protesto ettiklerinden farkları olmadığını göstermiyor mu?

Haklı bir davada haksız olmak için çabalamak nedendir? “Zalime” karşı ayaklanıp “Zalimlik yapmak” kime ne faydası var? Oysa haklı isteklerini vandallığa bulaşmadan da pek ala anlatabilirler.

Tabi birde işin perdenin arkası var. Malumunuz Fransa birçok Afrika kökenli gömenlerin ve “Fransızların” yaşadığı bir ülke. Yılların ezilmişliğinin, ötelenmişliğinin fitili akaryakıt zamlarına karşı başlayan“Sarı Yelek” eylemleriyle ateşlendi.

Sanıyorum bu eylemleri Fransa Hükumetinin de “şapkayı önüne koyması” gerektiğini gösterdi. Üstelik Avrupa’nın merkezin devam eden bu gösteriler, Belçika ve Hollanda’da taraftar toplamaya başladı ve bir anlamda “Arap Baharı” etkisi oluşturdu.

Ben yine de Fransız vatandaşlarının sağ duyularını korumalarını ve bu şekilde sağlıklı bir sonuç almalarını arzu ediyorum. Şehirlere zarar vermek vergi veren insanlarının da haklarına saygı göstermemek ve hak yemektir.

2019 Yerel Seçimleri…

Türkiye de ise yerel seçim heyecanı var. Siyasi partiler Belediye Başkan adaylarını bir-bir açıklıyor. Her yerel seçim öncesi olduğu gibi bugün de aday olan hiçbir belediye başkanı Norveç – İsveç – Finlandiya’nin güzel şehirleri gibi şehir yapacakları vadini göremiyoruz.

Bu son derece üzücüdür. Hiç kimse kusura bakmasın ama bunun bendeki yansıması ise adayların son derece yetersiz olmalarıdır. Bir ülkenin yerel yöneticiler nasıl olur da kentlerini on yıllarca modern, yeşil, kentlere dönüştüremez.

Benim yerel yöneticilerden tek bir beklentim var. O da şehirlerini gelişmiş Avrupa şehirlerine dönüştürmeleri. 70’li yıllarda Avrupa doğmuş biri olarak bırakın 2010 yılları 70’lı yılların Avrupa kentleri bile halen hiçbir kentimizde yok.

Ben artık örnek şehirler görmek istiyorum. Belediye başkan adayı olan hangi “milli” siyasetçi bunu vaat ederse oyum onundur. Onun dışında masal dinlemek istemiyorum. Artık herkes yurt dışında gidip güzel şehirleri görüp geliyor. Lütfen ama lütfen artık şehircilik standartlarımız olsun.

Yoksa yaşanabilir Avrupa standartlarında şehirler yapmak için maalesef devşirme Belediye Başkanları ithal etmemiz gerekiğini düşüneceğiz.