Bütünlük enteresan bir kavramdır. Zihin bütünselliği aynıdanlık olarak algılasa da aslında bütünsellik tamamen farklılıklardan oluşur. Zihinle kol kola veren ego bunu bir tehdit olarak algılayabilir. Ve farklı addettiğini rakip olarak görmeye çok müsaittir. Devamı zaten mutsuzluk. Hırsın yönettiği davranışlar, yalnızlık ve (başarsa bile) başarısızlık duygusu. Bu konuyu biraz daha açmak gerekirse bir futbol takımı düşünelim. Farklı görevleri olan kişilerden oluşur. Kaleci forveti forvet kaleciyi rakip olarak görürse kaos başlar. Oysa hepimiz kendi özelliklerimizle yıldızızdır zaten. Ama erken yaşanmış ya da yaşatılmışlıklar ,ya da geç kalınmışlıklar bizi bizden alabilir. Bulunduğumuz özelliklerle yıldız olabilecekken kendi farklılıklarımızı ortaya koyma yeteneğini elimizden alır EGO.

Bir örnekte bayanlara gelsin. Şu sıralar sözü edilen moda programı da aslında çok güzel bir örnek. Kıyafetler bütünselliğe hizmet ettiğinde ortaya çıkan bütünlük göz kamaştırır. Çok güzel bir kıyafet giymiş olsa bile bütünsellik olmadığında rüküşlük kaçınılmaz oluyor. Ayrıca yarışanların birbirlerini rakip görmeleri birbirlerini yıpratarak gereksiz mücadelelerle kendi başarılı olma olasılıklarını tüketiyorlar.

Bütünsellik kavramını biraz daha açarsak: Var olan birimin, evrenin bütün bilgilerine sahip bulunduğu gerçeği (Ego kişiyi bu kanaldan tüketir.) Evrendeki her şeyin aynı bütünün parçaları olmaları, birbirlerinden haberdar olarak tek bir sistem şeklinde hareket ettiklerini ispatlar. Ve bu da birbirleriyle ilişki, iletişim ve etkileşim içinde bulunduklarını ortaya koyar. Var olan her birim diğerlerini etkileme, değiştirme ve yönlendirme özelliğine sahiptir. Lakin bu özelliği birim olarak kullanmak için önce egomuzu terbiye etmeliyiz. Bizim bu bilgi hattımızı engelleyen (blokaj) duygularımızdaki kızgınlık, nefret, korku, utanma, gelecek kaygıları, umutsuzluk v.b. engelleri ortadan kaldırmamız gerekiyor.

Ne olmak için yaratılmışsak buna odaklanmamız ve yaratıldığımız konuda yıldız olmamız gerekiyor. Bunu fark ettiğimiz ve kabul ettiğimiz anda sistem ( bütünsellik) buna zaten yardımcı… Yani bize….

Masal, çocukluğumuzun en heyecanlı, en maceralı ve şaşırtıcı anları. Benim için öyle en azından. Masal dinleme şansı olmuş, bütün çocuklar için de bu böyle. Masal daha çok nine ve dedesi olan çocukların yaşadığı bir zenginlik. Elbette dede ninesi olmayan ,olsa da anne ve babasından dinleyenler de vardır. Ama anne veya baba masalı okur dede ve nine masalı anlatır arada ki farkı bilenler bilir. Özellikle yaşanmışlıkların olduğu masallar çok daha etkilidir. Masal yerini büyüdükçe kitap okumaya bırakır. Masal tadını bilmeyenler okumaktaki lezzeti belki biraz daha sonrasında bulurlar. Biraz daha büyüyünce masallaşmak  isteği doğar insanın için de ;benim öyle oldu. Masal olayım masal gibi bir hayatım olsun derken de zihnin tuzaklarına düşüveriyor insan. Masalın bittiği gerçeğine de belki şiddetli bir giriş yapıveriyor.. Masalsı yaşam uzaklaşıyor birden hem de çok uzak… Öyle ya ne ben bir prensesim ne de annem kraliçe ne de babam kral. Ne öpünce prense dönüşen bir kurbağa var piyasada ne kurt un karnını kesince kurtulan küçük kız. ne Rapunzel gibi altın saçlarım var ne öpünce uyandığım ölüm uykusu. Aradığın tatlar dilinin ucunda, yiyemediğin lokmalar boğazında, göğsünde haykıramadığın hıçkırıklar.. En kötüsü de sen kül kedisi olduğunda gelmeyen iyilik perisi… Oysa ne kadar emindin sen melek gibi olursan kabaktan araba olacağına, kabak başında beklemek düştü oysa sana. Baktın kabak bozulacak tatlı yaptın bari bol cevizlisinden. Belki bu yüzden şimdiki çocuklara anlatılmıyor masallar annelerin hıçkırıkları var satır aralarında ya da küskünlükleri. Belki bu kuşak yüzünden eski masallar şimdinin versiyon değişmesiyle film oluyorlar artık. Kötünün kötü iyinin iyi olduğu masallardan gerçek hayata geçiş her zaman sancılı olur. Arayış hiç bitmemeli ne zamana kadar kendinin kendi hikayende prenses olduğunu bunu başkalarından değil kendine söyleyene kadar. Öpüp durma artık kurbağayı kaldır başını belki tacı yok başında ama seni sahiplenecek ve senin sahipleneceğin prens dolu etrafın. Hayatının masalını ararken yanılgılarının seni üzmesine izin verme uyanık olmak biri öpünce uyanacağını düşünmekten iyidir. Kurtları fark et seni yemelerine izin verme ki bir avcının gelip seni kurtarmasını bekleme. Farkında ol farkına var sen sensin. Merkezini bul, merkezini bulduğunda merkezinden çok ayrılma sen kendini sevdiğin kadar sevilirsin ve kendine verdiğin değer kadar değerlisin. Ve hiç unutma sen sensin sen olduğun kadar önemlisin…

Beş yıldır yayın hayatına devam eden Söylem gazetesi sözünü söylemeye devam etsin nice seneler. Bizlere de söz söyleme imkanı verdiği için buradan Semra Teke hanımefendiye de teşekkürlerimi iletmek isterim.Söylem tam olarak halktan gücünü alırken yazarı olarak söylemeliyim ki hiç bir şekilde müdahale , yönlendirme yapmayarak yazarlarına tam bir alan açmakta.. Bizlere duyduğu güven ve samimiyet böyle bir zaman da çok önemli muhalif olmak birlikte olmamayı gerektirmez. Hatta sürtüşmeye bile gerek yoktur. Semra hanım çok eğlenceli, duygulu ve doğruyu aramanın peşinde bu da çoğunlukla eğlenceyle karışık bir serüven aslında. Bu gazete onun bizler de onun oyun arkadaşlarıyız. Farklılıklar yaptığı güzel toplantılarla( özellikle kahvaltı) çok eğlenceli ve derin sohbetlere, fikir alışverişlerine imkan veriyor. Buradan bu toplantıların çoğalması arzumu da dile getirmiş olayım. Mesela her ay olmalı. Bir gazete çıkarmanın ne kadar zahmetli ve yıpratıcı olduğunu bilmem biliyor musunuz? Ve bir kadın olarak bu platformda yıllarca mücadele etmek çok değerli. Buradan emeğini ayakta alkışlıyorum yolunun uzun yıllar devam etmesini temenni ediyorum. Nice yıllara Bursa Söylem.. nice yıllara Semra Teke ve diğer arkadaşlar…

Çok karıştırılan bir kavramı sınav zamanında yazma fırsatı doğmuş oldu. Kısaca tanımlarsak beklenti, belirli şekilde davranarak, belirli sonuçları elde edeceğimize dair inancımız ve bazen de inadımızı tanımlayan sözcük. Umut ise yaşanan her ne olursa olsun ışığımızın karardığını düşünmemek, yolun bittiği sonucuna varmamaktır. Umutlu olmak yılgınlığa sebebiyet vermez oysa beklenti yılgınlık oluşturur ve hatta sonuca varamadan vazgeçmelere sebep olur. Umut ta sınır yoktur herhangi bir şekilde olacağını bilme durumudur. Beklentide ise sınırlar vardır hatta çoğu zaman şekillidir. Ben kendi çalışmalarımı yaparken (yaprak ve tüy üzerine minyatür ve tezhip) çalıştığım zeminin çok hassas olmasından kaynaklı bir çok kez bozulma yaşıyorum. Yaptığım çalışmaları beklentiyle yapıyor olsaydım hayal kırıklığı kaçınılmaz olurdu. Her bozulmadan sonra daha heyecanla, merakla ve dikkatle çalışıyorum. Bu durum benim daha farkında olmamı, daha canlı olmamı sağlıyor. Bana ne kadar sabırlısın dediklerin de her seferinde sabır değil sevgi diye düzeltiyorum. Temelinde sevgi yoksa sabrı yaşamak mümkün olmaz. Demem o ki çok çalışmak, çok emek vermek şekille belirlediğiniz sonuca vardırmayabilir. Hatta vardığınız sonuç beklentinizi karşılamadığı için sizi körleştirebilir. Bizler dünyevi kazanımlara dayalı bir takım hayat planları yaparız. Göklerin ise, bize manevi düzlemde performans kazandırmaya dayalı planları vardır. Zihin dünya kurallarını öğrenir ve sahip olduğu kişiyede bu bilgileri dayatır. Başarı ve başarısızlık zihnin bir algısıdır. Oysa bizi başarıya götürecek yol başarısızlığımızdan geçiyor olabilir. Bir çok başarılı olmuş insanların başarılı olmak için harcadıklarına değmediğini söylediklerini duymuşsunuz ya da okumuşsunuzdur. Bununla beraber umduğumuz sonuca varmak için elimizden gelenin en iyisini yaparsak bu bize kendimizi iyi hissettirir. Ve içsel yolculuğumuzu bir sarmal gibi düşünürsek bazen tümden gelim bazen de tüme varım şeklinde olabilir. Bu bize yaşamımızdan lezzet almayı sağlar. Yaşamdan lezzet almayı bilmeyenler derin mutsuzluğa mahkumdurlar. Çünkü mutluluğu sonuca bağlayan beline olta ile kemik bağlanmış köpeğin durumuna benzer. Bu durumda sonuca değil sürece odaklanırsak anne karnındaki ruh halimizi evrensel bütünlükte hissedebiliriz. Olması için çalışıp, olanı olduğu gibi kabul ederiz. Hayatın uzun bir süreç olduğunu hatırlatır musmutlu yaşamlar dilerim.