Amacım seni büyütmek, olgunlaştırmak…
Yolculuğumuz uzun, yolculuğumuz zorlu… Bazen
düşeceğiz, bazen canımız acıyacak ama emin ol
düştüğümüz her yerden kalkabiliriz, kalkacağız da
hem de yere daha sağlam basarak.

Yolumuza yoldaş olanlar da olacak, önümüzde engel
olanlar da. Hepsine teşekkür edeceğiz.
Hep taşlara takılmayacak ayaklarımız, kafanı biraz
kaldırıp etrafına bakabilirsen eğer manzaranın da
tadını çıkartabilirsin tabii, unutma seçim senin.
Yolun sonunu görmeye çalışma, yolda olmanın tadını
çıkartmaya bak. Çünkü önemli olan varmaktan
önce, yolda olmak .

Yol seni bazen çıkmazlara sokabilir, korkma her
zaman geri adım atabilirsin. Geri adım atmak her
zaman zayıflık demek değildir; unutma, sıçramak
için önce bir iki adım geri gelmek gerekir.
Bazen yol ayrımlarıyla karşılaşabilirsin, içindeki sesi
dinle. Her zaman. O senin en bilge kılavuzundur.
Yorulduğunda durup soluklanmaktan,
yanındakilerden yardım almaktan çekinme. Yol senin
yolun; bu yolu senin için bir başkası yürüyemez tamam
ama iyice bakarsan her zaman bir acil yol yardım
kitinin bir köşede beklediğini görebilirsin.
Unutma, geçtiğin yerlere takılı kalır, gözün arkada
yürümeye çalışırsan önündekileri göremezsin.
Geçmişe takılı kalma ama aldığın dersleri de cebinde
taşımayı unutma.

Her ne yaşadıksa sen istedin diye, sen daha iyi
bir sen ol diye yaşadık, her ne yaşayacaksak da
öyle. Başkalarının yolları ile kesişebilir, ayrılabilir,
dönüp dönüp aynı noktaya gelebilir yolun. Bil ki,
herkesin yolu tek ve biricik, herkesin yolu yalnız kendi
ihtiyacına göre. Unutma anlaşma böyle…
Düştüm diye üzülme, kalktım diye sevinme. Nefes
al, fark et, devam et…

Her nesil, kendi çocukluğunda özlemini çektiği ne varsa en çok onu vererek büyütür çocuğunu. Malum bizim neslin en büyük eksiği de “özgüven”.

Bir “birey” olduğunu, fikirleri olduğunu, duyguları olduğunu fark ettiğinde; bozarak, kurcalayarak öğrenebileceğini anladığında neredeyse yetişkin olmuştu bizim neslimiz.

Ondandır “şimdiki çocuklar”ın bilmişlikleri, her şey hakkında fikirlerinin oluşu ve böylesine korkusuzca dile getirişleri.

Bir yandan da sokaklarda oynayabilen, daha 3 yaşında kalem tutmak, 5 yaşında İngilizce ve Türkçe 10’a kadar saymak zorunda olmayan çocuklardık biz. Özgürce düşebilirdik, üflerdik geçerdi. Sokaklarda oynayabilirdik hem de tek başımıza! Öyle meyve saatimiz, ara öğünümüz filan yoktu karnımız acıktı mı salçalı ekmek yerdik.

Şimdi  bu özgürlüğünü kaybetti çocuklarımız. Her şey o kadar mükemmel olmak zorunda ki adam akıllı düşmeye, yaraların kabuklarını soymaya bile izin yok. Tahammülümüz yok çünkü, düşemez çocuklarımız…

Cam bir fanusta yetiştirir gibi yetiştiriyoruz onları. Üzerlerine toz konmadan, ne üşümelerine, ne termelerine fırsat vermeden…

Sanki biraz fazla oluyoruz? Her şeyi bilerek ama hiçbir şey öğrenmeden büyüyor çocuklarımız.

Anne – babalar, çocukların üzerinde birer bulut gibiler.

Ama yalnızca gölge olmak yetmiyor; izin verelim güneşi görsünler, yağmurda ıslansınlar, rüzgar iliklerine işlesin… Ve bizim hayatımızın bir parçası olarak kalmaktansa kendi hayatlarına hazırlansınlar…

“paylaş” paylaş ki çoğalsın… íkincisi de
“bereket” ufak tefek, az çok bir sürü malzemeyi kat
birbirine ve azın çoğalmasına tanıklık et.
Bir de farklı bir açıdan bakalım aşureye; belki başka
söylemek istedikleri de vardır. Judith’in dediği
gibi “Alakasız malzemeleri bile bir araya getirip
yeteri kadar kaynatırsan BIRleşirler, hiç kimseden
vazgeçme, kaynaş!” Diyordur belki bize.
Gerçekten de aşure birleştirir evet; tıpkı hayatta ayrı
ayrı rengi, tadı, dokusu, özelliği olan bizler gibi.
Birbirimizi ayrıştırmadan, kucaklayarak, dönüşsek,
kaynaşsak… Birbirimize tadımız bulaşsa ve
sonunda BIR olsak…
BIR olunca ne kadar “BEREKETLENDIGIMIZIN”
farkına varsak…
Bir de içimize açılan kapıyı görsek mesela.
Her insan bir kainatsa eğer; aşure aynı zamanda
insandır. Sevgi, hoşgörü, iyi niyet, fesat, kin, kibir,
öfke binbir malzemeden oluşan bir aşuredir insan.
Ìş ki hepsini birleştirip harmanlamak, òfkenin acısını
sevginin tadıyla dengelemek…
Bütün malzemeleri bir kaba koymak yetmiyor
BIR olmaya, değiştirip dönüştürmek gerekiyor;
kısık ateşte!
Ìnsan yanmadan BIR olmuyor…

Ìnsan yanmadan BIR olmuyor…
Ama bir kez BIR oldu mu da tadından yenmiyor.
Bir kez BIR olan kendinde ne varsa, kase kase eşe
dosta, gelene dağıtıyor; paylaştıkça bereketleniyor…
Aşureniz BIR olsun …