Sokaktaki halk siyasilere güvensizlikten, adalete güvensizlikten, eğitim sisteminin, sağlık sisteminin güvenirliliğini yitirmesinden bahsediyor. Kime sorsan her manada ahlak çöküntüsüne dikkat çekiyor.

Çok acayip zamanlardan geçiyoruz:

Hırçın, dilin kemiğinin olmadığı bir siyasi atmosfer…

Çocuk – kadın cinayetleri, uyuşturucu, mafya, yasadışı bahis, intiharlar, kayyumlar, terör saldırıları, terörist Abdullah Öcalan’ı meclise çağırma nutukları, öte yandan süregelen şehit haberleri, ağır vergi yükümlülükleri, adaletsiz vergi, ekonomik çöküş gündemden düşmüyor.

Tüm bunlar yüzünden elbette ki hükumete yüklenmesi gereken muhalefet partileri ise muhalifmiş gibi yapıyor.

Halk ise protesto hakkını kullanmak şöyle dursun, ağzını açamıyor, korkuyor…

Rahmetli Muhsin Yazıcıoğlu’nun dürüstlükten taviz vermeyen, şahsi menfaatleri canı pahasına reddeden, yine canı pahasına halkın menfaatini önde tutan siyasi ahlakını arıyoruz.

Onun miras bıraktığı Büyük Birlik Partisinin şimdiki genel başkanı Mustafa Destici ise hükumetin en küçük ortağı olarak büyük bir kitlenin tepkisini alıyor.

Gerçek manada adı hiçbir spekülasyona karışmamış, maddi menfaat peşine düşmemiş, siyasi yaşamı boyunca eğriye eğri, doğruya doğru diyerek eğilmemiş, bükülmemiş bir lidere ve onun kuracağı partiye ihtiyaç olduğu kesin…

İşte adlarını henüz çok duyuramamış olsalar da Yavuz Ağıralioğlu önderliğindeki Anahtar Parti bu ilkelerle yola çıktı…

Oy verebileceğim parti yok diyenlerin partisi olacaklar besbelli…

Ankara’daki kuruluş lansmanlarına da katılmama rağmen vakit bulup yazamamıştım. Çoğunlukla ülkücülerin gözümüze çarptığı, oldukça kalabalık, son derece iyi tertiplenmiş ve en önemlisi samimiyet kokan bir lansmandı.

Her oluşum ihtiyaçtan doğar…

Anahtar Parti de böyle doğdu bence…

Başta Genel Başkan Yavuz Ağıralioğlu olmak üzere, henüz hiçbir görevlendirme almamış tüm neferlerinde mütevazılığı iliklerinize kadar hissederdiniz orada olsaydınız. Tepeden bakan, sadece seçim dönemlerinde kapıları çalan, selam veren siyasetçi profilinden, ülkeme, milletime hizmet etmeyi gerçekten istiyorum içtenliğiyle yoğrulmuş siyasetçiler var Anahtar Partide…

Milli ve manevi değerlerimizi yitirdiğimizden çokça dem vurduğumuz son düzlükte A Partinin bu değerlere bağlılıklarını, koruyacaklarını ve tekrar canlandıracaklarını dile getirmesi umut verici ülke için…

Ülkenin içinde bulunduğu problemler yumağından kurtulmanın mümkün olduğunu söyleyen Ağıralioğlu, halkın ümitsizliğine bir nebze de olsa can suyu verdi aslında…

Ağıralioğlu’nun kuruluş lansmanında söylediği “85 Milyon üyesi olan bir parti” söylemi partinin ana argümanının kucaklayıcılık, kapsayıcılık olacağının göstergesiydi.

Yavuz Ağıralioğlu aslında partilerinin kuruluş amacını kısaca şöyle özetliyor: “Türkiye’de siyasi münakaşaya ihtiyaç yok, kimlik, din tartışmasına ihtiyaç yok, mezhep meşrep tartışmasına, kimlik itişmesine ihtiyaç yok. Türkiye’nin maharetli, beytülmal hassasiyeti olan, hazineyi koruyacak olan, adaleti kendini korumak için değil, milletini korumak için taşıyacak olan bir siyasi yönetim maharetine ihtiyaç var. Ülkenin ayağa kalmak için her şeyi var, sadece bu işi organize edecek maharetli, tenezzülsüz, cana mala Eyvallahsız bir memleketsever topluluğa ihtiyaç var.”

Eminim ki; binlerce Türk evladı bu söylemin altına imzasını atar… İşte Anahtar Parti’ye bu yüzden gerek var…

Siyasi geçmişine baktığımızda dik ve onurlu duruşundan taviz vermeyen Ağıralioğlu bugün Bursa’da olacak. Merinos AKKM’de muhtarlar ve sivil toplum örgütleriyle buluşacak. Anahtar Partinin Bursa ayağına baktığımızda yine hem dürüst, hem de vizyon sahibi olduklarını iyi bildiğimiz Sedat Yalçın, Fikret Aslan, Serhan Aşar gibi isimler var.

Tertemiz insanlarla, tertemiz bir sayfa açarak, tertemiz çıkılan bu yolda Anahtar Partinin kirlenmemesini yürekten diliyorum.

Yolları açık olsun…

Gazeteler de; Liselerde 12. sınıf öğrencilerinin özel okul benzerimsi apartmandan bozma okullara, kayıt aldığını artık hepiniz biliyorsunuz. Eğitim sistemindeki bozuk çarklar, öğrencileri 3 milyon kişinin yarıştırıldığı YKS’ye hazırlanmak için parayı basıp, zaman satın almaya itti. Tarikatlara öğrenci yollama hedefli ortaokul ve lise öğrencilerinin açık öğretime gidişinin önünü açan ideolojik hamleleri, okullardan kaçışı tetikledi. Türkiye’de Yeni Pazar Üniversitesi gibi bir hayalet üniversite henüz olmasa da bazı özel okullarda hayalet sınıflar açılıp, okula uğramayan öğrencilere 99-100 gibi yüksek puanlarla diplomalar saçıldı, saçılıyor!

Üniversite sınavında +1 puanla 30 bin kişinin önüne geçildiği düşünüldüğünde, aileler de bu çarpıklığı maddi manevi destekledi.

Gelelim en çarpıcı konuya:

Son zamanlarda sığınmacılara, mültecilere diploma verilmekte.

Suriyeli, Afganistanlı, Iraklıları devlet okullarına kaydettirip, diploma dağıttılar, diploma!

Bir akademisyen araştırma yapmış:

”Ankara ve İstanbul’daki devlet okullarından, mezun hayalet öğrenci dosyalarını inceledim. Sarıyer Mehmet Şam MTA Lisesi’ne 35, Ankara’daki Şehit Feramil Ferhat Kaya Anadolu Lisesi’ne de 7 öğrenci, e-okuldan otomatik kaydedildi. Okullara hiç gelmemişler. Müdürler görmemiş. Öğretmenler ve öğrenciler tanımıyor. İsimleri; Mohsin, Al Maslawi, Şams, Omar, Barah Hashim, Mustag, Mina Mahdi diye devam ediyor. Doğum yerleri; Şam, Kabil, Bağdat…”

Maalesef yabancılara da diploma dağıtılmakta…

Devlet okullarında sınırlardan kaçak göçek gelenlere de diploma niye dağıtılıyor?

Yaşıyorlar mı?

Yaşları kaç?

Gerçekte varlar mı?

Kimse bilmiyor. Bilinen, diploma ticareti işine şirketler kuran bazı milli eğitim müdürleri de girdi.

Eğitimin yüz karası olan bu müdürler:

“Ekmek parası” diyerek, bir de kendilerine acındırıyor.

Ahlaklı okul müdürleri, devlet okullarına e-okuldan kaydedilen yabancı öğrencileri MEB’e bildiriyor.

Bakanlık, geçen temmuz ayında inceleme başlattı.

Dosyada 2.5 aydır, bir arpa boyu yol alınmadı.

Lise diploması cebinde din kardeşlerimiz…

YKS’ye göre çok kolay olup, soruları ortalıkta fink atan ve yılda birkaç kez yapılan Yabancı Öğrenci Sınavı’na girip, üniversitelere yerleştirilecek.

Hayalet öğrenci mülteciler artık üniversitelerde görünür oldular!

Birçokları bu nedenle bulunduğumuz dönem için öngörülemezlik nitelemesi yapıyor.

Belki de üzerinde en çok uzlaşılan nokta ise teknoloji/yapay zekâ devlerinin yeni dünya düzeninin iktidar, güç odakları olabileceği.

Küresel açıdan bu belirsizlik görüntüsü kuşkusuz Türkiye açısından da riskler içeriyor. Bölgedeki savaş, çatışmalar, göç-demografik değişimlerin yarattığı sonuçların yanı sıra ülkemizdeki kutuplaşma, ekonomik kriz, gelir dağılımı eşitsizliği derinleşiyor.

Küresel çapta yeni yapılanma sancıları yaşanırken Türkiye bu duruma, kendi içinde en zor dönemlerinden birinde yakalanmış görünüyor.

Gidişat nasıl diyenlere yanıt açık:

İyi değil, diyenler çoğunlukta.

Ülkenin kuruluş temellerinden demokratik, laik, hukuk devleti aşındırılıyor.

Ekonomiyi geçelim, orada durum zaten ortada; emekçilerin isyanı meydanlara yansıyor.

Adalet konusuna gelirsek yurttaşın yargı bağımsızlığına güveninin güçlü olduğunu söylemek mümkün mü?

Maalesef toplum şiddet sarmalında.

Çocukları, kadınları koruyamayan, vahşetle, yozlukla örülü bir yapı buzdağının görünen kısmı gibi.

Bunun içinde adeta bilinçli şekilde yaygınlaştırılmaya çalışılan hatta övülür hale getirilen cehalet de dinci söylem, tarikat-cemaat yapısı gün yüzüne çıkmakta…

Bir de  erkek hegemonyası, feodal bakış da var.

Din siyasete alet edilirken çağdaşlığı sadece teknoloji kullanımıyla sınırlandıran sığ anlayış alan açmaya çalışıyor.

Açıkça; ahlak dinle sınırlandırılamayacak kadar geniş bir tanım.

Etik değerler, akıl, bilim ikinci plana atılmış görünüyor…

Liyakat yerine yandaşlık, tarikatçılık merkeze konulursa toplumsal çürüme kaçınılmaz hale gelmez mi?

Diyanet adeta gölge MEB’e çevrilirken okullara imam sokan ÇEDES uygulamasına karşı çıkan öğretmenlere soruşturma başlatıldığı haberleri de okumaktayız…

Bu günlerde kadına, çocuğa ölümcül şiddet devam ediyor.

Sağlık çalışanlarına, öğretmenlere de.

Sanki toplumsal cinnet hali içinde miyiz?

Küresel çekişmelerin böylesine sertleştiği bir dönemde ülkemizi bölgede güçlü kılan temel kuruluş ilkelerini, akıl ve bilimden yana bakış açısını korumak daha da kritik önem taşımıyor mu?…

Bursa’ya çok yakın olan Mudanya Güzelyalı sahili.

Her yaz, halkın çokça akın ettiği bir sahil…

Özellikle hafta sonları akşamları, sığınmacıların derme çatma çadırları ve yataklarıyla gelip kaldıkları, çöplerini bıraktıkları bir yerdi.

3 Kilometrelik bu sahil yolu acil onarıma gereksinimi vardı.

Denetimsiz, kontrolsüz göç almaktaydı…

Büyükşehir belediyesi el değiştirdi.

Eski başkanın başlattığı sahil plaj projesi başladı, ama proje çok değişti.

Hatta birçok dedikodu oldu.

Bunlara girmeyeceğim…

Onlara cevap eski başkan geldi:

“Yapılan iş bırakın kötü olmayı, çok kıymetli bir proje” diyen Aktaş şu bilgi notunu göndermiş.

“Güzelyalı sahilinde kış aylarında meydana gelen fırtınalarda zarar gören taş duvarların yerine betonarme duvar yapılıyor. Denize dolgu yapılmadığı gibi yürüyüş yollarında da genişleme veya daraltma yok. Her 50 metrede bir plaja iniş merdivenleri yapılıyor. Duvar imalatları tamamlandıktan sonra zemin güçlendirme ve yenileme çalışmalarına başlanacak.” diye cevap vermiş.

Şimdi; Bursa Büyükşehir Belediyesi tarafından yenilenerek modern bir görünüme kavuşturulan Burfaş Mudanya Plajı Tesislerini yenileyerek örnek olarak açtı.

Turizmi canlandıracak projeleri tek tek yaşama geçirdiklerini anlatan Büyükşehir Belediye Başkanı Mustafa Bozbey, plajlarda halkı rahatsız edecek hiçbir görüntüye izin verilmeyeceğini, Mudanya merkezli deniz ulaşımını da yakın zamanda başlatacaklarını söylemiş.

Plajlarda rahatsız edici görüntülere izin yok diyen yeni başkanımız devam etti:

Yapacakları çalışmalarla plajları artık günlük yaşantının bir parçası, sosyalleşecek, keyiflenecek, sağlıklı ve kaliteli zaman geçirebilecek yerlerin başında getireceklerini ifade eden Başkan Bozbey, “Vatandaşlarımızın plajlardaki huzuru ve güveni bizim için birinci sıradadır. Plajlara gelen insanlarımızı ya da plajların yanında bulunan ailelerimizi rahatsız edecek bir görüntüye ve davranışa asla müsamaha gösterilmeyecektir. Halkımızın denize girip çıkarken, güneşlenirken veya dinlenirken huzur ve güven içerisinde vakit geçireceği ortamı hazırlamak bizim sorumluluğumuzdur. Bu konuda üstün hassasiyetimiz var” dedi.(alıntı)

Yeni proje güzel.

Ağaçlar, banklar çok güzel….

Şimdi buna acil çözüm!

Mudanya Güzelyalı sahilinde yürüyüş yolları masa ve sandalyelerin işgalinden dolayı geçilemiyor ve görüntü kirliliğine yol açıyor. Bir de yoldan geçen insanlara bağırıyorlar.

Bursa Büyükşehir zabıtası ne iş yapar merak ediyorum.

Ayrıca ortalık işportacı ve her akşam zerzevatçı kaynıyor.

Bunlara acilen çözümler üretilmesi gerekiyor.

Tüm öğrencilerimize başarılar dilerim.

Türkiye’de okul zili bir kez daha “acı acı” çalacak.

Özel okulların, ebeveynleri bunalıma sokan isteklerini bir kenara bırakırsak devlet okulları da büyük sorunlarla yeni öğretim yılına merhaba diyecek.

Öğretmen kadrosundaki eksiklikleri, müfredatın delik deşik edilmesini bir yana bırakırsak tasarruf tedbirlerine göre; bir sınav yapacak bir top kâğıda bile muhtaç durumda olan bir yapılanmanın içinde olacağız.

Bazı okullarda öğretmen ve müdür olarak görev yaptım.

Eğitim ve öğretimi aksatmadan başarılı görevi tamamladığımı gururla söyleyebilirim.

Ama son günlerde bazı okulların yetkililerinde duyduklarımız bizi şaşırtmaya devam etmekte…

Büyükşehir de bir okul. 40 Derslikli bir okulun müdürüyle sohbet ettik: “Çay ikram edecektim ama personelim yok, sizi suyla ağırlayacağım” diye söze girdi ve “Sağ olsun binayı yapmışlar, öğretmenlerin maaşları ödeniyor, elektrik, su, telefon parasını giderleri karşılanıyor o kadar, bir hizmetli kadromuz bile yok” diye dert yandı.

Yıllık 8-10 bin lira kırtasiye, 10-12 bin liralık da temizlik ödeneği ise günümüz şartları düşünüldüğünde izahı olmayan bir tutar.

Çünkü 8 bin liralık kırtasiye yardımı ile sadece 80 top A4 kâğıt alabiliyorsunuz. Fotokopi işiniz olsa, bırakın makineyi toner alacak para bile mevzuata girmemiş. Sivil memur, güvenlik ve en önemlisi temizlik hizmetleri için personel istekleri geri çevriliyor.

En temel gereksinim tuvaletlerin günlük temizliği, eğer okul müdürü ile okul aile birliği önlem almamışsa yapılamıyor. Maddi açıdan dezavantajlı ilçelerde AB projesi kapsamında okullara yönlendirilen “Toplum yararına çalışan” personelin ise karşılığı yok.

Çünkü mevzuata göre haftanın üç günü çalışıyorlar ve temizlik, bakım, onarım işlerine sıcak bakmıyorlarmış.

Peki, okullar nasıl dönüyor?

İşte orada, kayıt sırasında ailelerden istenen para devreye giriyor.

Ama “velilerden para alınamaz” deniliyor…

3-4 Katlı, 40-45 derslikli bir okulun dönmesi için öğretmen kadrosunun dışında en az 1 memur, 4 hizmetli ve 1 de güvenlik görevlisine ihtiyaç var.

Okul aile birliği gelirleriyle asgari ücretten para ödeseniz bile sigorta ve yol-yemek paraları eklendiğinde okulun en az 200 bin TL maaş gideri var.

Lavabolara tuvalet kâğıdı, peçete koyalım, sınav sorularını da çocuklara fotokopi kâğıdına basıp verelim derseniz, aylık gider 400 bin TL’yi buluyor.

400 Öğrencisi bulunan bir okulda ne yazık ki her öğrenci sağlıklı biçimde okula gitmek için yönetime aylık 1000 TL ödemek zorunda.

Yorumu size bırakıyorum.

Buna inanan kalmadı…

Sayın Erdoğan muhalefette iken (23 yıl önce) meydanlara çıkıyor ve şöyle diyordu:

-“Şu anda millete gidebiliyorlar mı?

-Yüzleri var mı?

-Esnafın arasına çıkabiliyorlar mı? 

-Köylünün arasına gelebiliyorlar mı?

-Pamuk tarlasına girebiliyorlar mı?

-Pancarda varlar mı?” 

Zamanında, bindirilmiş kıtalar her sorudan sonra:

“Yooookkkk!” diye bağırıyorlardı ve gol atılıyordu.

O zamanlar, Anayasaya göre ‘Baş örtüsü’ meselesi vardı…

Din sömürüsü hat safhadaydı.

VE

Hepsi geçti, gitti.

Yüzde 99 Müslüman olan bu ülkede, her kesim bunları anladı.

Baş örtüsü meselesi bitti.

28 Şubat istismarı artık yok.

Dinimizi, her kesim kendine göre yaşamakta…

Ve her kesim bir birbirine saygılı oldu.

Şimdi çiftçilerin gelirleri giderlerini karşılayamaz oldu.

Çiftçilerin ürettikleri tarım ürünleri saman dahil ithal edilen yabancı ülke çiftçilerinin ürünleri ile rekabet edemez oldu.

Çiftçilerin tarlasından, serasından, bahçesinden 1 liraya çıkan ürün kent pazarında 15 -20 liraya satılır oldu.

Çiftçiler kimyasal gübre, ilaç, tohum, banka borcuna çalışır oldu.

Türk çiftçisi, pazara erişemez oldu ve kendi öz yurdunda; “sen fiyatı beğenmeyip tarlanı ekmiyorsan toprağını alır şirketlere kiralarım” diyenlerin eline mahkum oldu.

Böylece kendi toprağında üretim yapan çiftçinin tabutuna son çivi de çakılmış oldu.

Şimdi daha iyi anlıyoruz…

Muhalefet milletvekilleri çiftçinin, üreticinin yanındalar, acısını, öfkesini paylaşıyorlar.

Haklarıdır, siyaset bu, yapacaklar, demokratik yoldan iktidarı değiştirecekler.

Ancak tarımda biriken sorunları çözecek ve “çiftçiyi babasından ileriye taşıyacak” modelleri ‘nedir?’ anlatmaları gerekir.

Sanayi politikası, ekonomi politikalarını, sağlıkta – eğitimde çözümleri ve tarım-hayvancılıkta yerinde çözüm politikalarını şeffaf bir şekilde anlatmaları gerekir.

Yine de: Bumerang döndü geldi bu güne:

“Öyle ise, tek çözüm kalıyor. Seçim, seçim, seçim…”.

Çünkü; can yakan bir açlık, yokluk ve yoksulluk var…

Seri üretimi TUSAŞ tarafından 2030 olarak revize edildi.

Geçen gün; Çin Ordusu’nun yayın organı bir gazete; KAAN uçağı yapma başarımızı konu alan bir yazı yayınladı ve “Dünya’da beşinci nesil savaş uçağı üretenlerin kulübüne giren az sayıda ülkeden biri de Türkiye oldu” diye dünyaya duyurdu.

Çok gururlandık!

Son günler de gördüğümüz acı tablo:

Türkiye’nin bütün üretim bölgelerinden; kavun-karpuz üreticileri, domates, fasulye, fıstık, fındık, patlıcan, yeşil biber, salatalık, sarımsak, bamya, patates, soğan ve süt ürünleri aklınıza ne geliyorsa tüm ürünlerin üreticileri feryat, figan, pişmanlık, kızgınlık, ses yükseltmeye başladılar!

NEDEN?

Devamlı artan mazot, gübre, elektrik, taşıma, hasat maliyetleri ve kabaran banka borçları yüzünden çiftçi-üretici, ekimden-yetiştirmekten vazgeçiyor, tarlayı boş bırakıyor.

Ertesi yıl da ekmiyor-yetiştiremiyor.

Çünkü kazanamıyor.

Kente göç ediyor.

Maalesef;

Kentlerde halkın yüzde 90’nı “yediği, içtiği,  gezdiği, gördüğü her tüketime çok zor ulaşmakta…

*Gelişmiş ülkelerin uyguladığı; tarımda, hayvancılıkta ve tüm üretimde planlama ve tüketime göre ekim-dikim ve hayvan yetiştiriciliği, model alınsa olmaz mı?

*Serbest piyasa düzenine yöneltilen en ciddi eleştiri, yatırım kararlarının bireyler tarafından alınması yüzünden kaynak israfına yol açıldığıdır.

Her alanda uygulanabilir planlama, uygulama ve denetim şart!

Yoksa; batan batar, kalan sağlarla yola devam ederiz denmesidir. Ancak yüz yıldır yaşananlar bunun tersini göstermiştir.

Merkezi planlamada daha çok israf oluşmuştur.

Yine de belli konularda “planlama” yabana atılacak bir fikir değildir.

Planlı bir piyasa ekonomisi en yüksek kalkınma hızını sağlamıştır.

Çin bunun abidevi (kalıcı) bir kanıtıdır.

Son bir sözü hatırlatalım:

“Olmayan soruna çözüm geliştirmek, çözümsüz sorun yaratmaktır.”

Ülkemizde;  Ekonomik durgunluk ve yüksek enflasyon gözlendiği kesin!

İşlerin durduğu, üretimin yavaşladığı bir dönemdeyken, fiyatların fırladığı ve paranın cebimizde hızla eridiği bir dönemdeyiz.

Ekonominin sorumlusu Mehmet Şimşek ise 750 milyar liralık vergi paketi hazırlamış.

İçeride tüm sektörleri kasıp kavuran bu politikaların en ağır yükü, dar gelirli ve emekçi sınıfların omuzlarına bırakılıyor.

Ekonomi durgunken enflasyonun düşmesi gerekmez mi?

Bu durumu çok iyi bilen ekonomistlere sorduk.

Enflasyon vergisi ne zaman çıktı?

Literatürde enflasyon vergisi olarak tanımlanan bu durum Türkiye tarihinde 1990’lı yıllarda yaşandı.

Ekonomistlere göre: 

-“İş dünyası isyanda! 22 Yıl sonra, 26 Ağustosta uygulamaya konmak istenen ‘Enflasyon Vergisi’ , 1 Milyonun üstünde işletme çok zor durumda kalacak.

-İşletmeci hiç satmadan, enflasyon muhasebesine göre ekstra vergi ödeyecek!

-Enflasyon vergisi korkusu; işletmelerde, işten çıkarmalar başladı.

-İşletmeler küçülmeye girecek veya kapatmaya gidecek.

-Duran varlıklar üzerinden vergi salımı, işletmeleri çok üzecek.

-Yandaş vakıflara yapılan bağışlarla vergiden düşme veya muaf olabiliyor…

-Her işletme fazladan 40 bin TL ödemek zorunda kalabilir.

-Enflasyon vergisi vatandaşa ZAM olarak yansıyacak.

-Yıl sonu hane halkı enflasyonu yüzde 90 üzerinde olabilir.”

Öz kaynağı az olan şirketler, batmaya yönelik olduğunu söyleyen ekonomistler de var.

Bu Enflasyon muhasebesi: ‘Muhasebeci vergi hatırlatacak, işletmeci de isyan edecek’ durumunda olacağını söyleyenler çoğunlukta.

Öz kaynağı güçlü olmayan şirketler, enflasyon korkusunu yaşayacakları kesin görünüyor.

Ülkeyi yönetenler, Cumhuriyet rejiminin yerine kendi absürt sistemlerini yerleştirmek için her şeyi bozdu ve şu anda ne acıdır ki, tamir etmesini bilmiyorlar.

Bu nedenle de ülkenin bereketinin kaçtığını her kesim görmekte…

Öyle bir krizler yumağına dolandık ki, iktidar ne yaparsa yapsın, insanlarımızın midelerinden gelen gurultuları bastıramıyor.

VE….

Dünya basınında yer alan TBMM’de olanlar.

Meclis’te muhalif milletvekili dövüyor…

New York Post saldırının videosunu “Türk siyasetçiler hapisteki milletvekili için Meclis’te kanlı bir kavgaya tutuştu” başlığıyla paylaştı.

The Telegraph “Erdoğan yanlısı milletvekilleri muhalefetle yumruklaştı. Türkiye İşçi Partisi’nden Ahmet Sık AK Parti’li bir üye tarafından yumruklandı” ifadelerine yer verdi.

Reuters, “Konuşmacı kürsüsünün beyaz basamaklarına kan sıçradı” diye yazdı.

….

Fakat olmuyor, olamıyor!

AKP, bu tip davranışla baş aşağı gidiyor. Bunu; o partiyi savunanalar da söylüyor…

Neler olmuyor?

– Hukuk devleti olamıyoruz…

– Ekonomimizi yoluna sokamıyoruz…

– Eğitimimizi çağdaş hale getiremiyoruz.

– 10 yıl önceden bilim insanları: İkilim değişti, sıcak hava dalgası dünya için ve Türkiye için afet olacak. Ormanları yakacak, kentlerde çocukları ve yaşlıları öldürecek. Suçu “iklim değişikliğine” atmak yerine yazın sıcak hava dalgası geldiğinde kentleri soğutacak, ormanları da yanmasın diye koruyacak önlemler alınmalıydı.” dedi.

– Kısacası; adam olamıyoruz!

★★★

Millet, çektiği sıkıntıların, hayat pahalılığına yol açan yanlış politikaların gerçek sorumlusunun kim olduğunu artık biliyor.

Her yıl ileriye değil, geriye gidiyoruz!

Türkiye “krizler ülkesi” haline geldiği söyleyenler çoğunlukta…

Ekonomide kriz…

Hukukta kriz…

Eğitimde kriz…

Tarımda kriz…

Meclis’ten kriz…

Sporda kriz…

Ne olacak halimiz?

Ülkede krizin olmadığı bir yer yok gibi!

İnsanlarımız çok daha iyi, mutlu, daha rahat ve huzurlu bir hayata layık değil mi?…

Dünya mutluluk endeksinde genel olarak üst sıralarda yer alan İskandinav ülkeleri gibi yaşam istiyor!

Son günler de gelişen olaylar karşısında milletin hakemliği şarttır!

İktidar sandıktan ne kadar kaçarsa kaçsın, onu seçime zorlamak gerekiyor.

Muhalefet buna hazır mı?

İletişim olmadan hiçbir çözüm olmayacağı kanıtlandı.

Milli Eğitimin başardıklarını bir Müfettiş arkadaşımız çok gerçekçi bir şekilde analiz etmiş.

Biraz uzun ama dikkatinizi çekeceğini umarım.

 İşte o rapor,

“Hayatın gerçekliklerinden habersiz, duygusuz ve bencil bir nesil geliyor.

Şehitler için gözyaşı döken kendi ana babalarını anlamıyorlar.

Başkalarının çocukları için ağlamaya anlam veremiyorlar.

Yanı başımızdaki savaşlar, acı çeken çocuklar, ölen 10 binlerce insan onları hiç ilgilendirmiyor.

Tüm acı gerçekleri çizgi film tadında izliyorlar ve yürekleri hiç acımıyor.

Hayatlarının odağındaki tek şey eğlenmek.

Eğlenemedikleri tüm zamanları kendilerine bir işkence olarak görüyorlar.

Kendileri için yapılan fedakarlıkların hiç farkında değiller.

Kıymet bilmiyorlar ve vefasızlar.

Herkesi kendine hizmet etmek için yaratılmış görüyorlar.

İnsanlara verdikleri değer, onların isteklerini yerine getirebildikleri ve ne kadar eğlendirdikleriyle orantılı.

Hayatlarında eğlenmeden başka bir amaç olmadığı için artık tek eğlence kaynağına dönmüş telefon ve tabletlerini ellerinden aldığınızda dünyanın sonunun geldiğini zannediyorlar.

Geçmiş onları pek ilgilendirmiyor, atalarımıza karşı vefasızlar.

Dedelerinin canları, kanları pahasına vermediği vatan toprağını en iyi fiyatı verene satacak kadar maneviyattan yoksunlar.

Vatan, onlar için son model bir cep telefonundan daha değersiz.

Milletimizin geleceği açısından endişeleniyorum.

20 – 25 yıl sonra bu nesil, nasıl ana-baba olacak?

Kendine hayrı olmayan bu nesil nasıl çocuk yetiştirecek?

Evlerini nasıl idare edebilecek?

Ülkeyi nasıl yönetecek?

Vatanı nasıl savunup can verecek?

Bütün bunların  nedeni tüm çıplaklığı ile şöyle.

Altın kafeslerde çocuklar yetiştiriyoruz artık.

Uçmayı bilmeyen kuşlar gibi.

Çocuklar hayattan bihaber.

Açlık nedir bilmiyorlar, yedikleri önlerinde yemedikleri arkalarında, acıkmalarına fırsat bile vermiyoruz.

Öyle ki yemek yemeyi bile işkence görür hale geliyorlar.

Susuzluk nedir hiç bilmiyorlar.

Hiç susuz kalmamışlar.

Üç adımlık yolda bile susarlar diye yanımızda içecek taşıyoruz.

Çocuk daha ‘susadım’ demeden ağzına suyu dayıyoruz.

Çocuklar  hiç üşümüyorlar.

Soğuk havalarda evden çıkarmıyoruz.

Okula giderken kırk kat sarmalayıp çıkarıyoruz dışarı, hiç titremiyorlar.

Çocuklar hiç ıslanmıyorlar, evden arabaya kadar bile üç metrelik mesafede şemsiyesini başına tutuyoruz.

Saçına bir tek yağmur damlası düşürmüyoruz.

Bu yüzden çocuklar ıslanmak nedir bilmiyorlar.

Yorgunluk nedir bilmiyor çocuklar.

İki adımlık mesafelere bile arabayla götürüyoruz onları yorulmasınlar diye.

Birazcık parkta koşsalar, hasta olacak diye engel oluyoruz.

Onlar takatleri tükenecek kadar hiç yorulmuyorlar.

Yokluk nedir bilmiyorlar, daha istemeden her şeyi önlerine sunuyoruz.

Bu yüzden varlığın kıymetini bilmiyorlar.

Onlar bir yanığın veya bıçak kesiğinin acısını bilmiyorlar.

Elleri yanmasın, kesilmesin sakın diye onlara ne bıçak tutturuyor ne ocak yaktırıyoruz.

Çocuklar hissetmiyor yaşamı, açlığı bilmediği için açlara acımıyor, üşümek nedir bilmedikleri için sokaktaki evsizleri umursamıyor.

Yokluk nedir bilmedikleri için ekmeğe gelen zam onların dikkatini bile çekmiyor, haber kalabalığı olarak görüyor, gülüp geçiyorlar.

Sıcak odalarında yaşadıkları için evsizlik nedir, sürgün nedir anlamıyor, savaşları, kurşunlanan ölen insanları umursamıyorlar.

Acımıyorlar……

Kıymetini bilmiyorlar ekmeğin, elbisenin, barışın ve huzurun, ana babanın….

Müdahale edilmezse gelecek iyi şeyler getirmeyecek güzel ülkemize.

Bu sorunu Devlet derinden hissetmeli.

Bu sorunun çözümü için ciddi çalıştaylar düzenlenmeli.

Öğretim programları  ve ders materyalleri revize edilmeli.

Okulların duygu eğitimi konusunda rolleri artırılmalı.

Geç kalınmadan bu sorun mutlaka çözülmeli.

Bu sorun çözülmezse ülke çözülecek…”  Alıntı

Altın kafeste yetiştirdiğimiz bu çocuklar:

Kleptomani (insanı, dayanılmaz, karşı konulamaz bir biçimde çalmaya, hırsızlığa yönelten ruhsal etki) bu tür hastalık, çocuklarımıza bulaşması çok yakındır!